Leczenie przeziębienia w świetle Evidence Based Medicine

Madeline Simasek i David A. Blandino – Treatment of the common cold LINK: Am Fam Phys 2007;75:515
Przełom lutego i marca jest okresem zwiększonej zapadalności na infekcje dróg oddechowych. Wyprzedzając szczyt zachorowań, redakcja American Family Physician opublikowała artykuł przeglądowy poświęcony metodom leczenia przeziębienia. Ta najczęstsza odmiana ostrej infekcji górnych dróg oddechowych ma w większości etiologię wirusową, co determinuje terapię. Celem terapii jest głównie złagodzenie kaszlu, wydzieliny i niedrożności nozdrzy.

U dorosłych, pierwszy z wymienionych objawów dość dobrze poddaje się działaniu dekstrometorfanu. Co ciekawe, powszechnie stosowana kodeina jest zazwyczaj nieskuteczna. Istnieją dowody na korzystne działanie miejscowych leków zmniejszających przekrwienie, podawanych donosowo. Czas ich stosowania nie powinien przekraczać 3 dni. W jednym z badań sugerowano przydatność bromku ipratropium w postaci wziewnej. Tym, co zniechęca do stosowania tego leku, jest jego wysoka cena, a także fakt, że jest wydawany tylko na receptę. Dane na temat przydatności leków antyhistaminowych starszej generacji (stosowanych w monoterapii lub w połączeniu z lekami zmniejszającymi przekrwienie) są sprzeczne. Istnieją wątpliwości, czy ich skuteczność równoważy ryzyko działań niepożądanych. Z kolei, nowe leki przeciwhistaminowe wprawdzie nie działają sedatywnie, ale są mało skuteczne.

Informacją o kluczowym znaczeniu jest to, że antybiotyki nie łagodzą objawów przeziębienia ani nie skracają jego trwania. Równie nieskuteczne są metody komplementarne lub alternatywne, takie jak Echinacea, witamina C lub cynk. Witamina C może mieć natomiast pewne działanie prewencyjne. Co ciekawe, pomocne bywają tak proste interwencje jak wdychanie nawilżonego powietrza lub wypijanie zwiększonej ilości płynów.

Opracowane na podstawie: American Family Physican / 2007-02-15