Długość telomerów a ryzyko choroby wieńcowej

Ioakim Spyridopoulos i Stefanie Dimmeler – Can telomere length predict cardiovascular risk? Lancet 2007;369:81
W The Lancet warto zwrócić uwagę na wyniki oryginalnego badania, w którym Brouilette i wsp. analizowali zależność pomiędzy długością telomerów a ryzykiem choroby wieńcowej.

Telomery, końcowe odcinki chromosomów, składające się z powtarzalnych sekwencji DNA (TTAGGG), są określane mianem wewnętrznego, biologicznego zegara organizmu, ponieważ ulegają skróceniu z każdym kolejnym podziałem komórki. Wprawdzie sam wiek jest niezależnym czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej, jednak nadmiernie szybkie skracanie się telomerów może dodatkowo zwiększać prawdopodobieństwo jej wystąpienia oraz pogarszać rokowanie.

Analiza długości telomerów krwinek białych, przeprowadzona przez Brouilette’a i wsp. doprowadziła do wniosku, że osoby z krótszymi telomerami są obciążone dwukrotnie wyższym ryzykiem choroby wieńcowej w okresie 5 lat. Co ciekawe, stosowanie prawastatyny (w badaniu brały udział osoby z hiperlipidemią) wiązało się z częściową redukcją tego ryzyka.

Wśród mechanizmów leżących u podłoża obserwowanej zależności autorzy wymienili zmiany czynnościowe w obrębie krwinek białych i nadmierne wytwarzanie prozapalnych cytokin, wtórne do nadmiernie szybkiego skracania telomerów. Innym postulowanym mechanizmem była dysfunkcja procesu naprawy i odbudowy śródbłonka. Z drugiej strony, nie można wykluczyć, że przyspieszone skracanie telomerów jest jedynie wykładnikiem wzmożonego stresu oksydacyjnego. Na słuszność tej ostatniej teorii pośrednio wskazuje korzystny wpływ statyn, których działanie polega między innymi na ograniczaniu zapalenia i związanego z nim stresu oksydacyjnego.

Konieczne są dalsze badania tego problemu choć, biorąc pod uwagę liczbę czynników wpływających na długość telomerów, należy wątpić ich wielkość stała się niezależnym czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej.

Opracowane na podstawie: Lancet / 2007-01-13

Dodaj komentarz