Opóźnienie w leczeniu świeżego zawału serca w populacji kanadyjskiej

Thao Huynh i wsp – Delays to reperfusion therapy in acute ST-segment elevation myocardial infarction: results from the AMI-QUEBEC Study LINK: CMAJ 2006;175:1527
W Canadian Medical Association Journal zamieszczono wyniki pracy Huynh i wsp. w której autorzy analizują opóźnienie w leczeniu pacjentów z zawałem serca w populacji kanadyjskiej, w zależności od wyboru metody reperfuzji (AMI-QUEBEC Study). Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi w przypadku zawału serca zaleca się zastosowanie fibrynolizy lub przezskórnej angioplastyki (PCI). Obecnie uważa się, że czas od zgłoszenia się do szpitala do zastosowania leczenia fibrynolitycznego (tzw. door-to-needle time) nie powinien przekraczać 30 minut, a dla PCI (door-to ballon time) 90 minut.

W analizie kanadyjskiej uwzględniono dane dla kolejnych 1189 chorych z zawałem serca z uniesieniem ST z 17 szpitali. Średni czas door-to-needle wynosił dla chorych leczonych fibrynolitycznie 32 min. Do 30 minuty leczenie takie otrzymało 48.8% pacjentów. W grupie PCI, w ośrodkach z zapleczem interwencyjnym, opóźnienie w leczeniu zabiegowym wynosiło średnio 109 minut (90 minut nie przekraczało w 35.5% przypadków a 120 minut w 59.5% przypadków). W przypadku pacjentów leczonych PCI, przenoszonych do ośrodka interwencyjnego, opóźnienie wynosiło 142 minuty, przy czym PCI wykonano do 90 minut jedynie w przypadku 8% osób, a do 120 minut u 27.6% osób.

Czynnikami wpływającymi na opóźnienie leczenia okazały się: zgłoszenie się poza godzinami pracy (w trakcie dyżuru), wybranie PCI jako metody reperfuzji oraz transport do innego szpitala na PCI. Wiek był czynnikiem przesuwającym w czasie zastosowanie leczenia fibrynolitycznego, a dla PCI był neutralny. Spośród wielu zmiennych, na wybór PCI jako metody leczenia wpływały: dostępność zaplecza inwazyjnego w szpitalu, do którego zgłosił się pacjent (iloraz szans [OR] = 28.1), wstrząs kardiogenny (OR=2.7) oraz zgłoszenie się w trakcie dnia pracy (OR=1.5).

Należy zatem, jak piszą autorzy pracy, poświęcić więcej uwagi możliwościom skrócenia czasu od zgłoszenia się do szpitala do zastosowania leczenia reperfuzyjnego.

Opracowane na podstawie: Canadian Medical Associaton Journal / 2007-12-05