Kontynuacja elektrowstrząsów czy farmakoterapia w profilaktyce nawrotów dużej depresji?

Charles H. Kellner i wsp – Continuation electroconvulsive therapy vs pharmacotherapy for relapse prevention in major depression. A multisite study from the Consortium for Research in Electroconvulsive Therapy (CORE) Arch Gen Psych 2006;63:1337
W Archives of General Psychiatry opublikowano wyniki dobrze zaprojektowanego badania, w którym poszukiwano odpowiedzi na pytanie o optymalną metodę profilaktyki nawrotów dużej depresji.

Elektrowstrząsy mają ugruntowaną pozycję w leczeniu ostrych epizodów choroby. Były również stosowane w leczeniu podtrzymującym, pomimo braku jednoznacznych dowodów na zasadność tego postępowania. Alternatywną metodą profilaktyki nawrotów dużej depresji jest farmakoterapia. W omawianej pracy to właśnie ona była porównywana z leczeniem elektrowstrząsami.

Interwencja farmakologiczna polegała na przewlekłym stosowaniu węglanu litu i chlorowodorku nortryptyliny. W wieloośrodkowym badaniu z randomizacją i 6-miesięczną obserwacją wzięło udział 201 pacjentów ze wstępnym rozpoznaniem choroby jednobiegunowej, u których wystąpił co najmniej jeden nawrót. Głównym mierzonym parametrem była częstość nawrotów po rozpoczęciu interwencji.

W grupie leczonej elektrowstrząsami, nawrót wystąpił u 37.1% osób, podczas gdy u 46.1% utrzymywała się remisja. Odsetek osób, które zrezygnowały z udziału w próbie wyniósł 16.8%. W grupie, w której stosowano farmakoterapię, wartości tych parametrów wyniosły odpowiednio 31.6%, 46.3% i 22.1%. Jak można oczekiwać, różnice pomiędzy grupami były statystycznie nieznamienne. Dotyczyło to również czasu do nawrotu, który u osób leczonych elektrowstrząsami wynosił 9.1+/-7.0 tygodni, a u osób otrzymujących leki 6.7+/-4.6 tygodni.

Wyniki uzyskane w obu porównywanych grupach wykazywały wyższość nad placebo. Pomimo to można uznać, że nie dysponujemy całkowicie skuteczną profilaktyką nawrotów dużej depresji. Z uwagi na wzrastającą częstość tej choroby, zdefiniowanie zasad postępowania w tej sytuacji klinicznej jest sprawą pilną.

Opracowane na podstawie: Archives of General Psychiatry / 2006-12-02