Algorytmy oceny ryzyka-co należy zmienić?

Jan S. Jurgensen – The value of risk scores Heart 2006;92,1713
W Heart ukazał się artykuł Jurgensena poświęcony niezbędnym zmianom w algorytmach ryzyka, które powinny poprawić ich przydatność w praktyce klinicznej.

Jak do tej pory brak jest jednoznacznych dowodów naukowych, które wskazywałyby na znaczący wpływ oceny ryzyka na poprawę prewencji pierwotnej czy też stan zdrowotny populacji. W przypadku choroby wieńcowej dostępność odpowiedniej metody stratyfikacji może pozwolić na przeznaczenie środków finansowych dla osób z najwyższym ryzykiem.

Jedną z najbardziej znanych metod szacowania ryzyka jest ocena ryzyka globalnego, zwłaszcza w oparciu o dane z badania Framingham. Wnikliwa ocena algorytmu Framingham pozwala, zdaniem Jurgensena, wykazać niedoszacowanie zagrożenia w populacjach wysokiego ryzyka i jego przeszacowanie w populacji o niskim zagrożeniu.

W celu poprawy przydatności dotychczasowych schematów konieczne będzie nie tylko dopracowanie metodyczne i rekalibracja dostępnych algorytmów, umożliwiająca ich zastosowanie w różnych populacjach, ale również uwzględnienie innych, nowych czynników ryzyka. Dotychczas, zarówno w schemacie z Framingham, jak i w europejskim EUROSCORE, nie uwzględniano wielu istotnych zmiennych, jak np. wywiad rodzinny, zespół metaboliczny, aktywność fizyczna czy poziom stresu. W ocenie ryzyka nie uwzględniono także wskaźników funkcji nerek. Dane z piśmiennictwa podkreślają również znaczenie statusu socjoekonomicznego, jednoznacznie modyfikującego zagrożenie umieralnością sercowo-naczyniową, pominiętego w dotychczasowych procedurach.

Zdaniem Jurgensena dopiero uwzględnienie wzajemnych interakcji pomiędzy indywidualnymi cechami a czynnikami biologicznymi pozwoli na poprawę w przewidywaniu ryzyka i jakości działań prewencyjnych.

Opracowane na podstawie: Heart / 2006-12-04