Skrining cukrzycy-należy przejść od słów do czynów

J. W. Stephens i R. Williams – Time to stop talking about screening for diabetes? Diabet Med 2006;23:1163
Stephens i Williams w komentarzu redakcyjnym Diabetic Medicine apelują o przejście od słów do działań na rzecz aktywnego skriningu cukrzycy. Najczęściej zalecanym testem jest oznaczanie stężenia glukozy na czczo w grupach ryzyka i rozszerzenie tego badania o test doustnego obciążenia glukozą, jeżeli stwierdzono nieprawidłową glikemię na czczo.

Według standardów brytyjskich programami skriningowymi należy objąć osoby rasy białej powyżej 40 roku życia i osoby rasy czarnej lub azjatyckiej powyżej 25 roku życia, z następującymi czynnikami ryzyka: nadwaga i otyłość (BMI≥ 25 kg/m2), siedzący tryb życia, choroba niedokrwienna serca, udary mózgu, choroba naczyń kończyn dolnych, nadciśnienie tętnicze, kobiety z cukrzycą ciążową w przeszłości, otyłe kobiety z zespołem policystycznych jajników, osoby z rozpoznanymi stanami przedcukrzycowymi (nieprawidłowa glikemia na czczo-IFG, upośledzona tolerancja glukozy-IGT).

Generalnie badania przesiewowe rekomendowane są wówczas co 3 lata. Autorzy komentarza zauważają jednak, że u osób z IFG lub IGT częstość występowania cukrzycy de novo w okresie roku wynosi 3-13%, co przemawiałoby za corocznym skriningiem w tych populacjach.

Autorzy proponują wyjście z gmatwaniny pojęć i zaleceń prewencji diabetologicznej i kardiologicznej. Badania przesiewowe w kierunku cukrzycy należy dołączyć obowiązkowo do badań oceniających ryzyko chorób układu krążenia. Najprościej byłoby wybrać określone stężenie glukozy na czczo (np. >6,1 mmol/l – 110 mg%), przyjmując kompromis pomiędzy względną skutecznością a nieskomplikowaną procedurą przesiewową, i na tej podstawie kwalifikować chorych do programów intensywnej modyfikacji stylu życia.

Opracowane na podstawie: Diabetic Medicine / 2006-11-13