Wpływ depresji na rokowanie po zawale serca

Susmita Parashar i wsp – Time course of depression and outcome of myocardial infarction Arch Intern Med 2006;166:2035
Ocenia się, że w zawale serca depresja występuje u około 20% chorych w okresie hospitalizacji i u porównywalnej liczby chorych w ciągu roku po incydencie wieńcowym.

W Archives of Internal Medicine ukazał się artykuł Parashara i wsp., poświęcony wpływowi depresji na rokowanie po zawale. Celem pracy, stanowiącej część badania PREMIER (Prospective Registry Evaluating outcomes after Myocardial Infarction: Events and Recovery), była analiza wpływu różnych postaci objawów depresyjnych na rokowanie 6-miesięczne.

Do badania włączono 1873 chorych z zawałem serca, u których objawy depresji analizowano za pomocą Patient Health Questionnaire (PHQ), w trakcie hospitalizacji oraz po miesiącu od wypisu. Objawy depresyjne zdefiniowano jako przemijające (występujące tylko w trakcie hospitalizacji), nowe (stwierdzane tylko po wypisie) oraz utrzymujące się (obserwowane w trakcie hospitalizacji i po 1 miesiącu od wypisu). Punktami końcowymi badania były: wszystkie hospitalizacje i zgony oraz ogólny stan zdrowia (obecność dławicy, ograniczenie tolerancji wysiłku i jakość życia).

Umiarkowaną do ciężkiej postać depresji stwierdzono u około 20% badanych w trakcie hospitalizacji oraz u około 13% badanych po 1 miesiącu od wypisu. Chorzy z depresją byli młodsi, większy odsetek stanowiły kobiety, osoby palące papierosy, z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, chorobami płuc oraz niewydolnością serca. Nie zaobserwowano związku pomiędzy depresją a wskaźnikami zaawansowania choroby (np. frakcją wyrzutową, nasileniem zmian miażdżycowych w naczyniach wieńcowych).

W porównaniu z pacjentami bez depresji, u chorych z objawami depresji, niezależnie od momentu ich wystąpienia (nowa, przemijająca, itp.), odnotowano więcej przypadków zgonów, ponownych hospitalizacji, incydentów dławicy. W tej grupie obserwowano także większe ograniczenie tolerancji wysiłku i gorszą jakość życia. Ryzyko wystąpienia złożonego punktu końcowego (hospitalizacji i zgonu) w zdefiniowanych podgrupach przemijających, nowych i utrzymujących się objawów depresyjnych, wynosiło odpowiednio: 1,34, 1,7, 1,42 (adjustowane współczynniki hazardu (HR) dla każdej kategorii; p<0,05). W przypadku objawów dławicowych HR wyniósł odpowiednio: 1,62, 2,73, 2,64 (p<0,01). Interesujący jest fakt, że objawy depresji miały silniejszy związek ze stanem zdrowia niż tradycyjne parametry oceniające stopień zaawansowania choroby.

W podsumowaniu artykułu autorzy podkreślili, że depresja we wczesnym okresie po zawale serca jest niezależnym czynnikiem rokowniczym, a wyniki badania wskazały na przydatność badań przesiewowych w stratyfikacji ryzyka we wczesnym okresie po zawale serca.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2006-10-09