Wpływ depresji i lęku na jakość życia po pierwszym zawale serca

C. M. Dickens i wsp – Contribution of depression and anxiety to impaired health-related quality of life following first myocardial infarction Br J Psych 2006;189:367
Wpływ zaburzeń psychicznych, a w szczególności depresji, na chorobowość i śmiertelność związaną z chorobami somatycznymi, jest wciąż niedoceniany. Najintensywniej eksplorowanym polem badawczym jest obecnie zależność między depresją a chorobą wieńcową. Wiadomo między innymi, że depresja zwiększa 1.6-krotnie ryzyko tej choroby i podwaja ryzyko zgonu osób, które już ją mają.

Nowe informacje przynosi oryginalne badanie Dickensa i wsp., opublikowane w British Journal of Psychiatry. Autorzy analizowali skalę niekorzystnego wpływu depresji i zaburzeń lękowych (ocenianych ilościowo w czasie pierwszego w życiu zawału serca oraz po 6 miesiącach od tego zdarzenia) na jakość życia związaną ze stanem zdrowia po roku od incydentu wieńcowego. Badaną grupę stanowiło 260 osób hospitalizowanych z powodu zawału serca, zaś źródłem danych była Szpitalna Skala Lęku i Depresji oraz formularz SF-36.

Wykazano, że występowanie depresji i zaburzeń lękowych po 6 miesiącach od zawału było czynnikiem prognostycznym niskiej punktacji w tych domenach skali jakości życia związanej ze stanem zdrowia, które odnoszą się do sprawności fizycznej. Znamienność statystyczna utrzymywała się także po uwzględnieniu wpływu licznych czynników zakłócających. Decydujący wpływ na omawianą zależność miało uczucie zmęczenia, na które skarżyły się osoby z depresją i lękiem. Zaburzenia psychiczne występujące przed zawałem serca nie były czynnikami prognostycznymi jakości życia po 12 miesiącach od incydentu wieńcowego.

Podsumowując, badania przesiewowe w kierunku depresji i zaburzeń lękowych u chorych, którzy przebyli pierwszy w życiu zawał serca, mogą zaowocować poprawą ich jakości życia.

Opracowane na podstawie: British Journal of Psychiatry / 2006-10-19

Dodaj komentarz