Zespół lęku społecznego – częsty, choć rzadko rozpoznawany

Franklin R. Schneier – Social anxiety disorder N Engl J Med 2006;355:1029
W New England Journal of Medicine opublikowano ciekawy artykuł przeglądowy poświęcony zespołowi lęku społecznego.

Jest to jedno z najczęstszych zaburzeń psychicznych – w dowolnym okresie życia występuje u 12% ogólnej populacji. W połowie przypadków ma postać uogólnioną, co wyraża się lękiem przed każdym kontaktem społecznym. Inną, równie częstą odmianą, jest postać nie-uogólniona, charakteryzująca się głównie bardzo silną i niemożliwą do opanowania obawą przed wystąpieniami publicznymi. Właśnie nasilenie tego lęku różni zespół lęku społecznego od zwykłej nieśmiałości.

Omawiana grupa chorych charakteryzuje się częstą absencją w pracy i szkole. Tendencja do unikania kontaktów sprawia, że osoby z zespołem lęku społecznego znacznie rzadziej niż inne żenią się i wychodzą za mąż.

Pierwsze objawy zaburzenia pojawiają się zwykle we wczesnym okresie dojrzewania i mają przewlekły charakter. Występują wprawdzie częściej u kobiet, jednak odsetek osób obu płci poszukujących pomocy lekarskiej jest niemal równy. Typowy pacjent zgłaszający się po raz pierwszy do gabinetu specjalisty choruje od co najmniej 10 lat i cierpi na inne zaburzenia psychiczne.

Rozpoznanie zespołu lęku społecznego stawia się przede wszystkim w oparciu o obraz kliniczny. Wyniki badań z randomizacją i grupą kontrolną wskazują na dużą skuteczność terapii behawioralno-poznawczej w tej grupie chorych. Alternatywnym leczeniem pierwszego rzutu jest farmakoterapia przy użyciu nowoczesnych leków przeciwdepresyjnych. Jest ona szczególnie polecana w przypadku współistnienia depresji lub utrudnionego dostępu do terapii psychologicznej. Docelowa dawka leków powinna być osiągana stopniowo, a optymalny czas leczenia to 6-12 miesięcy. W przypadku nawrotów należy rozważać przewlekłą farmakoterapię.

Opracowane na podstawie: NEJM / 2006-09-07

Dodaj komentarz