Czy grupowa edukacja chorych na cukrzycę jest skuteczniejsza niż indywidualna?

T. C. Skinner – What does make the difference? Diabetic Medicine 2006;23:933
Niejednokrotnie stawiane jest pytanie, jaką formę edukacji wybierać u chorych na cukrzycę. Można uznać opinię autorów badania X-PERT, prezentowanego na łamach ostatniego numeru Diabetic Medicine, że terapia grupowa oparta na zasadzie podmiotowości i zdobywania wiedzy przez jej odkrywanie, przynosi korzystne zmiany w profilu metabolicznym chorych na cukrzycę typu 2. Po 14 miesiącach w grupie edukacji grupowej stwierdzono istotnie statystycznie niższe (-0.6%) poziomy HbA1c, w porównaniu ze szkoloną indywidualnie grupą kontrolną. Ponadto, w grupie terapii grupowej odnotowano poprawę BMI, WHR, aktywności fizycznej, nawyków żywieniowych oraz poziomu wiedzy o cukrzycy.

Komentując wyniki X-PERT Skinner zadaje pytanie, czy stosowane w tym badaniu formy edukacji powinny stanowić obowiązkową formę edukacji pacjentów z cukrzyca typu 2? Odpowiedź na to pytanie okazuje się niejednoznaczna. Przede wszystkim, według autora, nie dopracowano się dotychczas żadnej formy „psychologicznego placebo”, która mogłaby stanowić rzeczywisty punkt odniesienia dla oceny skuteczności edukacji. Brak takiej grupy kontrolnej jest przyczyną tworzenia wielu praktycznych systemów edukacji chorych na cukrzycę, których skuteczność weryfikowana jest tylko empirycznie. Podstawę dla części ze stosowanych metod edukacyjnych nie stanowią weryfikowalne teorie, ale założenia filozoficzne oparte na prawdach egzystencjalnych. Z tego powodu nie można również badać mechanizmów odpowiedzialnych za skuteczność szkoleń.

Autor komentarza w podsumowaniu wskazuje, że skuteczność szkoleń grupowych w X-PERT zależała od entuzjastycznie nastawionych i odpowiednio umotywowanych edukatorów, którzy w ramach przyjętego modelu poświęcili pacjentom więcej czasu.

Opracowane na podstawie: Diabetic Medicine / 2006-09-12

Dodaj komentarz