Samokontrola glikemii w cukrzycy typu 2 powracający problem

W.A. Davis, D.A. Bruce i T.M.E. Davis – Is self-monitoring of blood glucose appropriate for all type 2 diabetic patients? Diabetes Care 2006:29:1764
Tylko w części badań i w wybranych grupach chorych z cukrzycą wykazano, że samokontrola glikemii powoduje (niedużą) redukcję HbA1c (0,3%-0,5%). Istotne znaczenie ma aspekt ekonomiczny, bowiem roczny koszt pasków do glukometru sięga 231 dolarów amerykańskich.

Autorzy z Australii na łamach Diabetes Care przedstawili wyniki prospektywnej 5-letniej oceny wpływu samokontroli glikemii na wyrównanie metaboliczne grupy chorych na cukrzycę typu 2. Wyjściowo samodzielne pomiary glikemii (SMBG) wykonywało 70% badanych, w tym 5,4% kontrolowało poziom glikemii rzadziej niż raz w tygodniu, 43,8% częściej niż raz w tygodniu, ale nie codziennie oraz 20,3% przynajmniej raz dziennie.

Wśród czynników, które wiązały się ze zwiększoną częstością SMBG autorzy wymieniają: młodszy wiek, formalną edukację cukrzycową, krótszy czas trwania cukrzycy, pozostawanie w stałym związku partnerskim, kontakt z lekarzem specjalistą, zgłaszane hipoglikemie, terapię insuliną, gorszy stan zdrowia, niższe spożycie alkoholu i większy stopień aktywności fizycznej.

W trakcie 5 letniej obserwacji nie stwierdzono różnic w poziomie glikemii na czczo oraz poziomie HbA1c u chorych wykonujących i nie wykonujących SMBG, niezależnie od sposobu leczenia. A zatem, zdaniem autorów, własnoręczne pomiary glikemii nie poprawiają wyrównania metabolicznego cukrzycy typu 2, mimo to są jednak użyteczne w grupie osób objętych intensywną insulioterapią i narażonych na hipoglikemie.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2006-08-21