Czy interwencja psychologiczna w cukrzycy typu 1 może przynieść korzyści?

K. Winkley i wsp – Psychological interventions to improve glycaemic control in patients with type 1 diabetes: systematic review and meta-analysis of randomised controlled trials BMJ 2006;333:65
Na poprawę skuteczności leczenia cukrzycy typu 1 mogą wpływać aspekty emocjonalne, poznawcze i behawioralne. W tym kontekście Winkley i wsp., na łamach British Medical Journal przedstawili meta-analizę wyników badań poświęconych interwencjom psychologicznym w cukrzycy typu 1.

Do meta-analizy wybrano 10 badań przeprowadzonych na dzieciach i młodzieży (n=543) oraz 11 badań na osobach dorosłych (n=516). Do głównych form interwencji terapeutycznych należały: terapia wspierająca, poznawcza terapia behawioralna, terapie psychoanalityczne i rodzinne. Grupę kontrolną stanowiły osoby objęte standardową opieką diabetologiczną, z typowym programem edukacyjnym.

Wykazano, że interwencje psychologiczne poprawiały istotnie statystycznie skuteczność leczenia cukrzycy jedynie u dzieci i młodzieży, obniżając poziom HbA1c, w porównaniu z grupą kontrolną, o 0,48%. U osób dorosłych interwencje psychologiczne nie wiązały się z istotnym obniżeniem poziomu HbA1c (0,22%; NS). Poza poziomem HbA1c interwencje terapeutyczne zmniejszały poziom odczuwalnego stresu, również wyraźniej u dzieci i młodzieży niż dorosłych.

Zdaniem Winkley’a i wsp., obciążenie psychologiczne związane z występowaniem cukrzycy jest większe u dzieci i młodzieży niż u osób dorosłych, stąd większa skuteczność interwencji psychologicznych na poprawę wyrównania metabolicznego cukrzycy typu 1 (choć także i w tej grupie ich skuteczność była ograniczona).

Opracowane na podstawie: BMJ / 2006-07-08