Problemy współczesnej edukacji terapeutycznej w cukrzycy

K.M. Knight, T. Dornan i C. Bundy – The diabetes educator: trying hard, but must concentrate more on behaviour Diabet Med 2006;23:485
Na łamach Diabetic Medicine K. M. Knight i wsp. przedstawili w artykule przeglądowym dane dotyczące skuteczności edukacji terapeutycznej w cukrzycy. W grupie 37 badań poświęconych edukacji wykazano korzystny wpływ na m.in.: kontrolę metaboliczną (73% badań), dietę (33%), zachowania związane z samoopieką (28%), stężenie cholesterolu (24%), poziom wiedzy (22%), masę ciała (14%), ciśnienie tętnicze (8%), aktywność fizyczną (8%), hipoglikemię (3%), samopoczucie i jakość życia (27%) oraz funkcje psychosocjalne (6%).

Podkreślając ograniczenia edukacji terapeutycznej, jej krótkotrwały efekt i konieczność powtarzania sesji edukacyjnych Knight i wsp. dyskutują wprowadzenie kompleksowych form edukacji. Według autorów edukacja oparta wyłącznie na przekazywaniu informacji zaczyna tracić na znaczeniu. Odpowiedni poziom wiedzy o chorobie i jej leczeniu nie jest warunkiem wystarczającym do zmiany zachowań pacjenta na prozdrowotne. Jakie według autorów powinny być cechy współczesnej edukacji?

System edukacji terapeutycznej powinien uwydatnić i kształtować zachowania, które uczestniczą na bieżąco w poprawianiu samopoczucia zdrowotnego i dają przez to bezpośrednią pozytywną informacje zwrotną. Relacje i cele nauczania powinny wśród pacjentów kreować ufność we własne siły i decyzje. Problemy należy rozpatrywać z perspektywy wewnętrznej pacjenta, jego możliwości kształtowania działań i samodzielnego rozwiązywania problemów zdrowotnych.

Jako przykład można wymienić funkcjonalną insulinoterapię, w której dawki i godziny podawania insuliny są modyfikowane przez pacjentów stosownie do potrzeb chwili. Edukacja powinna kształtować postawę samowystarczalności i samodzielności. Jednymi z ważnych sposobów edukacji są systemy oparte na relacjach międzypersonalnych, jak również modelach behawioralnych o charakterze motywacyjnym. Pozwoli to zapewnić, co nie udało się tradycyjnym systemom nauczania, prozdrowotne, trwałe zmiany w zachowaniu, które sprzyjałyby samodzielności terapeutycznej chorego na cukrzycę.

Opracowane na podstawie: Diabetic Medicine / 2006-05-12

Dodaj komentarz