Łagodne zaburzenia poznawcze- stan wiedzy

Serge Gauthier i wsp – Mild cognitive impairment Lancet 2006;367:1262
W The Lancet warto zwrócić uwagę na artykuł przeglądowy poświęcony częstej, choć względnie rzadko rozpoznawanej nieprawidłowości, jaką są łagodne zaburzenia poznawcze. Definiuje się je jako upośledzenie zdolności poznawczych wykraczające poza średnią dla wieku i poziomu wykształcenia, jednak nie ograniczające w istotnym stopniu codziennej aktywności. Druga część definicji odróżnia łagodne zaburzenia poznawcze od otępienia, które ma znaczący wpływ na jakość życia.

Częstość występowania omawianych zaburzeń w populacji osób powyżej 65 roku życia ocenia się na 3-19%. Przebieg zaburzenia i rokowanie mogą być różne. U części osób zaburzenia nie postępują, a u niewielkiego odsetka wycofują się całkowicie. Znacznie częściej obserwuje się jednak progresję choroby. U ponad połowy osób z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi w ciągu 5 lat rozpoznaje się otępienie. Tym samym zaburzenia poznawcze są uznawane za czynnik ryzyka demencji.

Wyróżnia się dwa główne typy łagodnych zaburzeń poznawczych: amnestyczny i nie-amnestyczny. Zgodnie z nazwą, w pierwszym z wymienionych podtypów dominują zaburzenia pamięci. Istnieje przekonanie, że podtyp amnestyczny wiąże się z podwyższonym ryzykiem choroby Alzheimera lub wręcz jest jej stanem prodromalnym.

Wyniki badań dotyczących leczenia łagodnych zaburzeń poznawczych są w większości niezadowalające. Dotyczy to szczególnie farmakoterapii. Podkreśla się z kolei wartość treningu poznawczego. Najistotniejszym elementem profilaktyki i leczenia jest jednak kontrola naczyniowych czynników ryzyka i leczenie towarzyszących chorób, w tym depresji i niedoczynności tarczycy. Należy podkreślić, że wiedza na temat łagodnych zaburzeń poznawczych wciąż jest skąpa. Niemniej, coraz powszechniej zauważa się konieczność uwzględnienia tego rozpoznania w międzynarodowej klasyfikacji chorób.

Opracowane na podstawie: Lancet / 2006-04-15