Przewlekła niewydolność żylna-wspólczesny stan wiedzy

Robert T. Eberhardt i Joseph D. Raffetto – Chronic venous insufficiency Circulation 2005:111:2398
Nadciśnienie w żyłach kończyn dolnych, powodujące ból kończyn, obrzęki, zmiany troficzne skóry i owrzodzenia, określa się terminem przewlekłej niewydolności żylnej (CVI). Szacuje się, że CVI występuje u około 2.5 miliona osób w Stanach Zjednoczonych, z czego około 20% rozwija najbardziej zaawansowane postacie choroby. Osoby dotknięte CVI często wymagają wielomiesięcznej terapii, co ogranicza lub uniemożliwia ich aktywność zawodową i społeczną.

Robert T.  Eberhardt i Joseph D. Raffetto, analizując patofizjologię CVI, podkreślają znaczenie niewydolności żył głębokich, powierzchownych, perforatorów, a także niewydolności pompy mięśniowej kończyn dolnych. Zdaniem autorów każdy z tych elementów może prowadzić do nadciśnienia w łożysku naczyniowym, z zaburzeniami makro i mikrokrążenia żylnego. Powikłaniem nie leczonego nadciśnienia są zmiany troficzne skóry, hiperpigmentacja, zwłóknienie tkanki podskórnej a w końcowym etapie owrzodzenia.

W diagnostyce CVI podstawową rolę odgrywa wywiad i badanie fizykalne. Uzupełnieniem są metody nieinwazyjne jak doppler z podwójnym obrazowaniem (venous duplex imaging), fotopletyzmografia (PPG) lub pletyzmografia powietrzna (APG). Badania inwazyjne (flebografia wstępująca i zstępująca, pomiar ciśnienia żylnego) służą zazwyczaj ocenie zaawansowania choroby.

Podstawową metodą leczenia ciągle pozostaje kompresja żył za pomocą specjalnych pończoch elastycznych o różnym stopniu ucisku (20 do 50 mm Hg). Wykorzystuje się także środki farmakologiczne wykazujące aktywność naczyniową (kumaryny, flawonoidy). Metodami najbardziej nowoczesnymi jest stentowanie wewnątrznaczyniowe, ablacja za pomocą prądu RF i lasera. W zaawansowanych przypadkach CVI wymaga leczenia chirurgicznego z flebektomią, podwiązaniem perforatorów i rekonstrukcją zastawek.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2005-06-28

Dodaj komentarz