Rola biomarkerów w ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego-kontrowersje

Gordon D.O. Lowe – The association between elevated levels of inflammation biomarkers and coronary artery disease and death CMAJ 2006;174:479
W Canadian Medical Association Journal opublikowano komentarz Gordona Lowe do wyników pracy Lee i wsp., oceniających zależność pomiędzy poziomami 3 markerów zapalnych [białka C-reaktywnego (CRP), interleukiny (IL) 6 i osoczowego amyloidu A], oraz poziomem homocysteiny w osoczu, a wyjściowym występowaniem choroby wieńcowej (definiowanej jako dowolne zmiany w tętnicach wieńcowych, powodujące zwężenie o co najmniej 10%) i śmiertelnością całkowitą w dalszej obserwacji.

Grupę badaną stanowiło 1117 chorych poddanych badaniu koronarograficznemu i obserwowanych przez 8.5 roku. Wyniki badania wzbudziły duże zainteresowanie, w związku z ogromnym entuzjazmem jakim cieszy się oznaczanie biomarkerów jako czynników ryzyka choroby wieńcowej oraz wiarą, że biomarkery zapalne i homocysteina mają bezpośredni, przyczynowy udział w rozwoju zmian w naczyniach wieńcowych i stanowią swoiste wskaźniki ryzyka sercowo-naczyniowego (a ich podwyższone poziomy wskazują na konieczność podjęcia dodatkowych środków zapobiegawczych). W amerykańskich wskazówkach znalazło się nawet zalecenie rozważenia oznaczenia CRP i homocysteiny, jako elementów rutynowej, przesiewowej oceny czynników ryzyka u indywidualnych chorych.

Lowe przypomina jednak, że wielu międzynarodowych komentatorów (także i on) podważa zasadność takiego stanowiska twierdząc, iż brak jest dowodów naukowych na bezpośredni udział wymienionych wyżej markerów w rozwoju choroby wieńcowej oraz na ich dodatkową wartość predykcyjną (w stosunku do uznanych systemów oceny ryzyka, takich jak punktacja Framingham). Potwierdzeniem takiego stanowiska okazują się wyniki pracy Lee i wsp., którzy nie wykazali bezpośredniej zależności pomiędzy poziomami biomarkerów a chorobą wieńcową. Zdaniem Lowe prezentowane wyniki, w połączeniu z innymi danymi, nie potwierdzają przyczynowej roli biomarkerów i homocysteiny w patogenezie chorób układu sercowo-naczyniowego. Brak jest także wystarczającego uzasadnienia naukowego dla rutynowego oznaczania poziomu tych wskaźników do oceny ryzyka sercowo-naczyniowego w praktyce klinicznej.

Opracowane na podstawie: Canadian Medical Associaton Journal / 2006-02-14