Melatonina-czy jest skuteczna w leczeniu wtórnych zaburzeń snu?

Nina Buscemi i wsp – Efficacy and safety of exogenous melatonin for secondary sleep disorders and sleep disorders accompanying sleep restriction: meta-analysis BMJ 2006;332:385
Melatonina jest nieskuteczna w leczeniu wtórnych zaburzeń snu oraz zaburzeń snu spowodowanych jego niedoborem, twierdzą autorzy przeglądu oryginalnych badań poświęconych temu problemowi. Wyniki analizy opublikowano w British Medical Journal.

Częstość występowania zaburzeń snu w populacji USA ocenia się na około 20%. Do „wtórnych” zalicza się te zaburzenia, które są związane z chorobami internistycznymi, neurologicznymi lub nadużywaniem leków. Kolejną grupę przyczyn zaburzeń snu stanowią czynniki związane ze stylem życia, a w szczególności ze znaczącym skróceniem czasu snu. Dotyczy to szczególnie osób pracujących przez wiele godzin w ciągu doby lub w systemie zmianowym.

Melatonina, z uwagi na bezpieczeństwo i przekonanie o skuteczności, jest jedną z najchętniej stosowanych metod terapii problemów ze snem. Omawianą analizą objęto zarówno badania z randomizacją i grupą kontrolną, jak i prace bez randomizacji. Jakość ich metodyki oceniano w skali Jadad.

W sześciu badaniach z randomizacją, przeprowadzonych na łącznej grupie 97 osób, nie potwierdzono skuteczności melatoniny w skracaniu czasu do zaśnięcia u osób z wtórnymi zaburzeniami snu (średnia ważona różnica, w porównaniu z placebo -13.2; 95% przedział ufności od -27.3 do 0.9 min.). Melatonina nie miała również wpływu na skrócenie czasu do zaśnięcia u osób z zaburzeniami snu towarzyszącymi jego niedoborowi (-1.0; od -2.3 do 0.3 min). Ten parametr badano w 9 badaniach z randomizacją i grupą kontrolną, w których wzięło udział 427 osób. Zgodnie z oczekiwaniami, krótkotrwałe stosowanie melatoniny nie wiązało się z wystąpieniem poważnych działań niepożądanych.

Podsumowując, wprawdzie melatonina jest bezpieczna, ale nieskuteczna w leczeniu wtórnych zaburzeń snu i zaburzeń snu towarzyszących jego niedoborowi.

Opracowane na podstawie: BMJ / 2006-02-10