Leczenie antyarytmiczne u chorych z implantowanym kardiowerterem-defibrylatorem

Richard L. Page – Antiarrhythmic drugs for all patients with an ICD? JAMA 2006;295:211
Leki antyarytmiczne (AA) stosowane są u chorych z implantowanym kardiowerterem-defibrylatorem (ICD) z kilku powodów. Po pierwsze farmakoterapia może ograniczyć lub wyeliminować wyładowania ICD, hamując komorowe zaburzenia rytmu lub zwalniając ich częstość tak, że mogą zostać przerwane za pomocą programowanej stymulacji. Dodatkowo, podawanie leków może ograniczyć również liczbę nieprawidłowych wyładowań, spowodowanych nadkomorowymi zaburzeniami rytmu (przede wszystkim migotaniem przedsionków).

Po wtóre, leki AA mogą hamować częstoskurcze komorowe (VT), które są zbyt wolne i zbyt krótkie, aby powodować wyładowanie ICD. Leki te mogą również obniżać próg defibrylacji i tym samym zwiększać margines bezpieczeństwa pracy (skuteczność) urządzenia.

Podawanie preparatów AA może również wpływać niekorzystnie na funkcję ICD. Działania proarytmiczne obejmują indukcję torsades de pointes oraz stabilizację dotąd nieutrwalonych VT. Długość cyklu VT może się zwiększyć w takim stopniu, że nie przekracza zaprogramowanego w urządzeniu progu, co powoduje, że ICD nie rozpoznaje zaburzeń rytmu. Co więcej, niektóre leki zamiast obniżać, mogą podwyższać próg stymulacji i, w najgorszym razie, przyczyniać się do nieskuteczności defibrylacji komór za pomocą ICD.

Na łamach Journal of the American Medical Association opublikowano komentarz redakcyjny do wyników badania OPTIC (Optimal Pharmacological Therapy in Cardioverter Defibrillator Patients), autorstwa Conolly i wsp., poświęcony zastosowaniu leków AA u chorych z ICD. Zdaniem Richarda Page (autora komentarza) wyniki badania skłaniają do uznania, że w chwili obecnej wszyscy pacjenci z ICD powinni otrzymywać beta-bloker (jeśli tolerują taką farmakoterapię). Nie zaleca się natomiast wszystkim chorym z ICD rutynowego leczenia amiodaronem w połączeniu z beta-blokerem lub zastępowania beta-blokera sotalolem. Postępowanie takie ma uzasadnienie tylko w indywidualnych przypadkach.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2006-01-11