Urokortyna – potencjalna rola w patofizjologii i leczeniu niewydolności serca

John C. Burnett – Urocortin. Advancing the neurohumoral hypothesis of heart failure Circulation 2005;112:3544
W Circulation ukazał się krótki komentarz Burnetta na temat urokortyn i ich roli w neurohumoralnej teorii niewydolności serca (HF).

Od czasu, kiedy Vaughn i wsp. odkryli kortykoliberynę (CRF), hormon uczestniczący w humoralnej odpowiedzi na stres, minęło dwadzieścia pięć lat. W roku 2001 Reyes i wsp. zidentyfikowali mysi gen kodujący kolejny peptyd z rodziny kortykoliberyn, urokortynę II. Jej rolę w układzie sercowo-naczyniowym potwierdziły badania Bale, który wykazał, że u myszy z deficytem receptora dla urokortyny II występuje nadciśnienie, a podanie urokortyny II poprawia sprawność mięśnia sercowego i redukuje opór naczyniowy.

Dotąd wyizolowano 3 peptydy z rodziny kortykoliberyn (urokortynę I, II i III), które wiążą się z dwoma receptorami: CRF-1 i -2. Obydwa receptory znajdują się w centralnym układzie nerwowym, dodatkowo CRF-2 można znaleźć także w sercu i naczyniach. Urokortyna I wiąże się zarówno z CRF-1 jak i -2, zaś urokortyny II i III są ligndami CRF-2.

W neurohumoralnej hipotezie niewydolności serca postuluje się udział urokortyn. Rademaker i wsp. przedstawili istotne dowody na temat znaczenia urokortyny II w HF (publikując je na łamach tego samego wydania Circulation). Badacze wykazali w zwierzęcym modelu HF, że infuzja urokortyny II poprawia rzut minutowy serca, powodując równocześnie spadek ciśnienia w lewym przedsionku, poziomu mózgowego peptydu natriuretycznego i oporu naczyniowego. Co ważne, w odpowiedzi na podanie urokortyny II spada także poziom wazopresyny, aldosteronu i endoteliny-1. Po podaniu urokortyny II poprawia się również funkcja nerek.

Zaobserwowane zjawiska potwierdzają wpływ urokortyny II na ciśnienie tętnicze oraz wewnątrznaczyniową homeostazę płynową w HF, co stwarza możliwość jej zastosowania terapeutycznego.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2005-12-06