Leczenie chorób przyzębia a funkcja śródbłonka naczyń: badanie pilotażowe

John R. Elter i wsp – The effects of periodontal therapy on vascular endothelial function: A pilot trial Am Heart J 2006;151:47.e1-47.e6
W świetle ostatnich badań zapalenie przyzębia (peridontitis) może być uznane za czynnik ryzyka choroby niedokrwiennej serca. Uważa się, że przyczyną tej zależności jest związana z zapaleniem przyzębia nadprodukcja cytokin i szerzenie się procesu zapalnego na blaszki miażdżycowe (patogenami zapalenia są głównie bakterie Gram-ujemne).

John R. Elter i wsp. przebadali 22 dorosłe osoby (31-55 lat; średnia 42), dotychczas nie zgłaszające problemów kardiologicznych, u których występowało umiarkowane lub ciężkie zapalenie przyzębia. Wszystkich biorących udział w badaniu poddano intensywnemu leczeniu stomatologicznemu z usuwaniem płytek bakteryjnych, kieszonek okołozębowych lub wreszcie zębów, w sytuacjach znacznego zaawansowania choroby. Funkcję śródbłonka oceniano nieinwazyjnie w tętnicy ramieniowej, w spoczynku oraz w trakcie zależnego i niezależnego od środbłonka reaktywnego przekrwienia (odpowiednio po chwilowej okluzji naczynia za pomocą mankietu i po podaniu nitrogliceryny). Oceniano także poziomy interleukiny 6 (IL-6), białka C-reaktywnego (CRP) oraz lipoprotein osocza.

Wyniki przeprowadzonego badania wskazują, że leczenie chorób przyzębia poprawia funkcję śródbłonka naczyń. W miesiąc od zakończenia leczenia rozszerzalność tętnicy (przekrwienie zależne od śródbłonka) zwiększyła się z 8.6% (SD, 4.7) do 10.2% (SD, 3.9) (P= 0.034), a równocześnie zmniejszyły się poziomy IL-6 oraz CRP (redukcja tego ostatniego parametru nie osiągnęła istotności statystycznej).

Badanie pilotażowe wskazuje na korzyści systemowe wynikające z leczenia przewlekłych chorób jamy ustnej. Konieczne jest potwierdzenie powyższych obserwacji w dużym kontrolowanym badaniu.

Opracowane na podstawie: American Heart Association / 2006-01-05