Czy rozpoznanie zespołu metabolicznego ma praktyczne znaczenie rokownicze?

S. Goya Wannamethee i wsp – Metabolic syndrome vs Framingham risk score for prediction of coronary heart disease, stroke, and type 2 diabetes mellitus Arch Intern Med 2005;165:2644
Dla skutecznej prewencji chorób sercowo-naczyniowych i cukrzycy istotne są proste metody identyfikacji osób z grupy ryzyka. Wartość rozpoznania zespołu metabolicznego jako czynnika predykcyjnego była w ostatnim czasie kwestionowana.

S. Goya Wannamethee i wsp. porównali siłę predykcyjną zespołu metabolicznego (MetS) oraz wskaźnika ryzyka Framingham (FRS) dla rozwoju choroby niedokrwiennej serca (CHD), udaru mózgu oraz cukrzycy typu II (DM2). Grupę badaną stanowiło 5128 mężczyzn w wieku 40 do 59 lat, u których do chwili włączenia do badania nie rozpoznano choroby sercowo-naczyniowej (CVD) oraz DM2. Biorący udział w badaniu byli zarejestrowani w gabinetach lekarzy ogólnych z 24 brytyjskich miast. Czas obserwacji wyniósł 20 lat. Dla rozpoznania MetS wymagana była obecność przynajmniej trzech czynników ryzyka (na podstawie kryteriów NCEP [National Cholesterol Education Program]).

U mężczyzn ze stwierdzanym wyjściowo MetS (26%) ryzyko względne (RR) rozwoju CHD, udaru i DM2 było istotnie wyższe niż u mężczyzn bez MetS, odpowiednio: 1.64; 1.61 oraz 3.57. Zwracało uwagę istotnie wyższe ryzyko rozwoju CVD i DM2 wraz ze wzrostem liczby nieprawidłowości tworzących MetS. Najwyższy kwintyl wskaźnika FRS okazał się być silniejszym predyktorem dla CHD i udaru mózgu ale słabszym dla rozwoju DM.

A zatem, jak piszą autorzy pracy, obecność MetS jest predyktorem wystąpienia CVD oraz DM2 (szczególnie silnym dla DM2). Mimo, że siła predykcyjna FRS dla rozwoju CHD jest wyższa, MetS może pełnić rolę prostego testu klinicznego identyfikującego pacjentów szczególnie predysponowanych do wystąpienia CVD i DM2.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2006-12-12