Dysfunkcja psychosocjalna w chorobie dwubiegunowej I i II typu

Lewis L. Judd i wsp – Psychosocial disability in the course of bipolar I and II disorders. A prospective, comparative, longitudinal study Arch Gen Psych 2005;62:1322
W Archives of General Psychiatry ukazał się artykuł, który zaciekawi lekarzy zajmujących się chorobami psychicznymi. Autorzy z USA przeprowadzili prospektywne, porównawcze badanie obserwacyjne, w którym oceniali zależność pomiędzy chorobą dwubiegunową I i II typu a dysfunkcją psychosocjalną.

Dotychczasowa wiedza na temat tej korelacji, zwłaszcza w odniesieniu do II typu, jest skąpa. Z opracowań dotyczących typu I wynikało, że ten rodzaj choroby wiąże się ze wzrostem odsetka prób samobójczych, wyższymi kosztami opieki medycznej, niższymi dochodami chorych oraz mniejszą produktywnością, mierzoną liczbą dni nieobecności w pracy.

Atutem badania, którego dotyczy notatka, jest jak piszą autorzy pracy, długi (średnio 15 lat) okres obserwacji oraz dość duża liczebność badanej grupy. W badaniu wzięło udział 158 osób z chorobą dwubiegunową typu I i 133 osoby z chorobą typu II.

Stwierdzono, że zwiększenie nasilenia każdego z epizodów depresyjnych w obu typach choroby dwubiegunowej przekładało się na wzrost stopnia dysfunkcji psychosocjalnej. W chorobie I typu obserwowano dodatnią korelację pomiędzy stopniem dysfunkcji psychosocjalnej a nasileniem poszczególnych epizodów zespołu maniakalnego. Niemniej, depresja upośledzała sprawność psychosocjalną w znamiennie większym stopniu niż mania. Co ciekawe, w II typie choroby dwubiegunowej zaznaczał się obojętny lub wręcz korzystny wpływ objawów hipomanii na stopień funkcjonowania. W okresie bezobjawowym sprawność psychosocjalna była zadowalająca, ale nie tak dobra jak w grupie kontrolnej.

Podsumowując, w obu typach choroby dwubiegunowej dysfunkcja psychosocjalna pozostaje w ścisłym związku z nasileniem objawów depresyjnych i, w mniejszym stopniu, z nasileniem objawów maniakalnych. Objawy hipomaniakalne o nieznacznym nasileniu w typie II choroby dwubiegunowej mogą nawet poprawiać funkcjonowanie psychospołeczne. Obserwacja ta przemawia za prowadzeniem badań naukowych odrębnie dla poszczególnych typów choroby dwubiegunowej.

Opracowane na podstawie: Archives of General Psychiatry / 2005-12-19