Intensywne programy leczenia cukrzycy-czy mogą być trwale skuteczne?

R.L. Rothman i T.A. Elasy – Can diabetes management programs create sustained improvements in disease outcomes? CMAj 2005;173:1467
R.L. Rothman i T.A. Elasy w komentarzu redakcyjnym na łamach Canadian Medical Association Journal przedstawiają warunki, które mogą decydować o skuteczności wieloczynnikowego leczenia chorych na cukrzycę. Swoje refleksje autorzy opierają na wynikach randomizowanego badania klinicznego Menarda i wsp., w którym intensywna terapia hipoglikemizujaca, hipotensyjna i hipolipemizująca, jak również modyfikacja diety i zwiększenie aktywności fizycznej, zwiększały istotnie, w porównaniu do grupy kontrolnej, odsetek osób, które osiągnęły zalecane poziomy HbA1c, cholesterolu LDL i cholesterolu HDL.

Autorzy podkreślają, że korzyści te osiągnięto w stosunkowo krótkim, rocznym okresie badania, dzięki wielozespołowej pracy grupy terapeutycznej, stosowaniu algorytmów leczenia, motywacji pacjentów do modyfikacji terapii, zgodnie z indywidualnymi potrzebami oraz częstemu wzajemnemu komunikowaniu się. Takie podejście, oparte na dostosowaniu się do złożonych wymagań związanych z przewlekłą chorobą daje lepsze rezultaty niż tradycyjny model leczniczy nastawiony na pomoc doraźną lub na zaplanowane wizyty.

Autorzy podkreślają, że korzyści z takiego programu szybko zanikają po jego zaprzestaniu i powrocie do zwykłej opieki medycznej. Jedną z przyczyn przemijającej skuteczności jest brak trwałych prozdrowotnych zmian w zachowaniu chorych. Współczesne badania powinny koncentrować się na właściwej motywacji pacjentów, lepszych formach edukacyjnych oraz innych technikach behawioralnych.

Rothman i Elasy podkreślają, że istnieją także bariery patofizjologiczne trwałej skuteczności, narzucone przez postępujący przebieg samej choroby. Odpowiednie badania poświęcone kompleksowym programom leczenia cukrzycy pozwolą w przyszłości stworzyć organizacyjne i kliniczne podstawy dla skutecznej, wieloczynnikowej i trwałej w efektach terapii.

Opracowane na podstawie: Canadian Medical Associaton Journal / 2005-12-06