Legionelloza w praktyce lekarza pierwszego kontaktu

Sally Murray – Legionella infection CMAJ 2005;173:1322
W Canadian Medical Association Journal ukazał się krótki artykuł zawierający najistotniejsze dla lekarza pierwszego kontaktu informacje na temat zakażenia Legionella pneumophila.

Omawiany drobnoustrój jest gram-ujemną bakterią tlenową, obecną w wodzie i ziemi. Częstym źródłem zakażenia są klimatyzatory, nawilżacze powietrza i końcówki pryszniców. Nie notowano przypadków przeniesienia choroby bezpośrednio pomiędzy ludźmi. Do grup ryzyka zakażenia należą osoby starsze, chorzy na cukrzycę, a także osoby z chorobami płuc i nerek oraz z upośledzeniem odporności. Choroba występuje szczególnie często w zamkniętych skupiskach ludzkich.

Zakażenie Legionella pneumophila może przebiegać jako łagodna choroba przeziębieniowa (gorączka Pontiac) lub przybierać postać legionellozy o ciężkim, często zagrażającym życiu przebiegu. Śmiertelność w tej ostatniej sięga 5-30%.

Legionelloza zwykle przebiega jako atypowe zapalenie płuc. Po 2-10 dniach inkubacji pojawia się wysoka gorączka, dreszcze i suchy kaszel. Towarzyszą im niekiedy objawy układowe w postaci mialgii, jadłowstrętu, bólu głowy, biegunki, splątania, upośledzenia funkcji nerek i hiponatremii.

Optymalną metodą diagnostyki zakażenia Legionella pneumophila jest badanie obecności antygenu bakterii w moczu. Wynik staje się dodatni średnio po 5 dniach od zakażenia. Wartość badań serologicznych jest mała, z uwagi na wysoką częstość występowania swoistych przeciwciał w zdrowej populacji. Hodowla bakterii jest wprawdzie możliwa, ale problematyczna. Z kolei wadą badania DNA Legionella pneumophila metodą PCR jest ograniczona dostępność.

Do leków z wyboru w legionellozie należą erytromycyna, cyprofloksacyna i ryfampicyna. Podstawą profilaktyki zakażenia jest prawidłowa konserwacja i dezynfekcja urządzeń klimatyzacyjnych, pryszniców oraz bojlerów z wodą.

Opracowane na podstawie: Canadian Medical Associaton Journal / 2005-11-22

Dodaj komentarz