Diagnostyka bólu w klatce piersiowej w praktyce lekarza pierwszego kontaktu

William E. Cayley – Diagnosing the cause of chest pain Am Fam Phys 2005;72:2012
W czasopiśmie American Family Physician warto zwrócić uwagę na artykuł Williama E. Cayleya, poświęcony diagnostyce bólu w klatce piersiowej.

Omawiany objaw odpowiada za 1-2% wszystkich konsultacji ambulatoryjnych. Choroby sercowo-naczyniowe są powodem ponad 50% ostrych przyjęć z powodu bólu w klatce piersiowej, jednak inaczej jest u pacjentów zgłaszających się do lekarzy pierwszego kontaktu. Tu najczęstszą przyczyną bólu w klatce piersiowej są choroby układu mięśniowo-szkieletowego (29-36%), a następnie choroby płuc (5-20%), zaburzenia psychiczne i psychosomatyczne (8-17%) oraz choroby przewodu pokarmowego (10-19%) i serca (13-16%).

Wprawdzie analizując charakter bólu często nie sposób ustalić jego przyczynę, jednak wywiady chorobowe i badanie przedmiotowe odgrywają kluczową rolę w diagnostyce i są zwykle wystarczające do potwierdzenia związku pomiędzy bólem a patologią układu ruchu. Znacznym ułatwieniem dla lekarza pierwszego kontaktu są proste klasyfikacje kliniczne, które pozwalają na wykluczenie lub potwierdzenie, z dużym prawdopodobieństwem, najgroźniejszych przyczyn bólu.

Przykładowo, zgodnie ze wzorem Rouana, ryzyko zawału serca u mężczyzny w wieku powyżej 60 lat, z zawałem lub dławicą piersiową w wywiadach, uciskowym bólem w klatce piersiowej promieniującym do ramienia, szyi lub żuchwy i ze zlewnymi potami wynosi około 26%. Analogiczne klasyfikacje ułatwiają rozpoznanie lub wykluczenie zatorowości płucnej (model Wellsa) i zapalenia płuc (reguła Diehra).

Pomimo stosunkowo niewielkiej częstości występowania, to właśnie ból w klatce piersiowej wywołany chorobą serca wymaga wykluczenia w pierwszej kolejności. O ile więc wywiady nie pozwalają na jednoznaczne rozpoznanie pozasercowej przyczyny dolegliwości, każdy dorosły pacjent powinien mieć wykonane co najmniej badanie ekg i ocenę radiologiczną klatki piersiowej. Wyniki tych badań oraz dane z anamnezy powinny ukierunkować dalsze postępowanie.

Opracowane na podstawie: American Family Physican / 2005-11-15