Praktyczne wnioski z ciągłego monitorowania stężeń glukozy

Bruce W. Bode i wsp – Glycemic characteristics in continuously monitored patients with type 1 and type 2 diabetes Diabetes Care 2005;28:2361
Na łamach Diabetes Care Bruce Bode i wsp. przedstawiają wyniki ciągłego monitorowania glikemii przez okres 21 dni, u 60 pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz 41 pacjentów z cukrzycą typu 2. W badaniu użyto systemu Nawigator, z umieszczaną w tkance podskórnej elektrodą pomiarową, dokonującą pomiaru glikemii co minutę. W

ocenianym okresie uzyskano 1,7 milionów pomiarów glikemii. Średnio okres normoglikemii definiowanej jako zakres wartości między 70-180 mg% zajmował 63% doby. Hipoglikemia definiowana jako wartości <70 mg% stanowiła 8% doby. Hipoglikemie występowały rzadziej w ciągu dnia (6.00-23.00) niż w nocy (23.00-6.00) i zajmowały odpowiednio 7% i 11% analizowanych okresów. Czas trwania hipoglikemii w ciągu doby był istotnie dłuższy u pacjentów z cukrzycą typu 1 (2,3 godz.) niż u pacjentów z cukrzycą typu 2 (1,0 godz.).

Epizody hiperglikemii, na potrzeby badania określane jako wartości stężeń glukozy >180 mg%, zajmowały 29% doby. Okresy hiperglikemii trwały dłużej w dzień (31% czasu) niż w nocy (25% czasu). Było to spowodowane wzrostem stężeń glukozy w okresie poposiłkowym.

Zdaniem autorów alarmującą obserwacją jest, iż stosujący samokontrolę, leczeni w „optymalny” sposób chorzy pozostają w stanie euglikemii < 65% czasu w ciągu doby (a < 30% według kryteriów ADA). Uzyskane dane pozwolą określić zakresy normy glikemii w przypadku pomiarów ciągłych. Sama metoda pozwoli efektywniej oceniać w badaniach klinicznych hipoglikemizujące działanie leków, a w niedalekiej przyszłości stanie się standardem oceny klinicznej.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2005-10-13