Chorzy z niewydolnością serca z wyższym ryzykiem są leczeni mniej intensywnie – badanie EFFECT

Douglas S. Lee i wsp – Risk-treatment mismatch in the pharmacotherapy of heart failure JAMA 2005;294:1240
Rozwój niewydolności serca wiąże się z istotnym wzrostem ryzyka zgonu. Rokowanie istotnie pogarsza niezastosowanie leczenia o sprawdzonej skuteczności u pacjentów wysokiego ryzyka. Oczywistym wydaje się więc, że chorzy z niewydolnością serca i wysokim ryzykiem zgonu powinni być leczeni bardziej energicznie i intensywnie.

W Journal of the American Medical Association ukazał się artykuł, w którym Lee i wsp. przeprowadzili analizę sposobu terapii zależnie od stopnia zagrożenia chorych hospitalizowanych z powodu niewydolności serca. Ocenie poddano 1418 pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory ≤40%, w wieku ≤79 lat, włączonych do badania Enhanced Feedback for Effective Cardiac Treatment (EFFECT).

Chorych podzielono na grupy zależnie od stopnia ryzyka zgonu w rok od wypisu ze szpitala i w grupach tych przeanalizowano sposób leczenia. W momencie wypisu 81% pacjentów niskiego ryzyka, 73% średniego i 60% wysokiego otrzymywało inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) a 40%, 33% i 24% beta-blokery (dla wszystkich P dla trendu <0.001). Dziewięćdziesiąt dni po zakończeniu hospitalizacji częstość stosowania inhibitorów ACE w poszczególnych grupach wyniosła 83%, 76% i 61% a beta-blokerów 43%, 36% i 28% (dla wszystkich P dla trendu <0.001). Tendencja do stosowania niskich dawek leków u chorych z podwyższonym ryzykiem utrzymywała się przez rok od wypisu (P<0.001).

A zatem, jak pokazały wyniki analizy, chorzy z niewydolnością serca i mniejszym ryzykiem zgonu częściej otrzymują leki o udowodnionym korzystnym wpływie na rokowanie niż chorzy wysokiego ryzyka. Dla poprawy wskaźników prawidłowego leczenia konieczne jest zbadanie przyczyn tej niepokojącej obserwacji.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2005-09-14