Cukrzyca jeszcze jeden powód, aby nie palić

C.G. Foy i wsp – Smoking and incidence of diabetes among U.S. adults Diabetes Care 2005;28:2501
Wyniki pracy Foy i wsp., przedstawionej na łamach Diabetes Care, pozwalają ocenić zależność pomiędzy paleniem papierosów a cukrzycą typu 2. Badanie miało charakter prospektywnej obserwacji, prowadzonej w ramach Insulin Resistance Atherosclerosis Study. Analizie poddano 906 osób, u których wyjściowo w teście doustnego obciążenia 75 gramami glukozy wykluczono cukrzycę. U części badanych nie rozpoznano żadnych zaburzeń metabolizmu glukozy (n=603), a u części upośledzoną tolerancję glukozy (n=303).

Po pięciu latach obserwacji cukrzycę typu 2 rozpoznano u 25% osób palących oraz u 14,2% nigdy nie palących. W wieloczynnikowych modelach statystycznych uwzględniających wiek, płeć, rasę, czynniki behawioralne, antropometryczne, metaboliczne oraz nadciśnienie tętnicze, w porównaniu z osobami niepalącymi, u aktualnie palących ryzyko cukrzycy typu 2 rosło 2,7-krotnie (p<0,001).

Istotny statystycznie wzrost ryzyka cukrzycy obserwowano u badanych z normoglikemią, ale nie u osób z upośledzoną tolerancją glukozy. W grupie z normoglikemią ryzyko cukrzycy rosło wraz z ilością wypalanych papierosów: u osób, które wypaliły ≥20 „paczkolat” papierosów, ryzyko rozwoju cukrzycy wzrastało nawet 5,7-krotnie (p<0,001). Okresy intensywnego palenia papierosów prowokowały wystąpienie hiperglikemii, hiperinsulinemii i nadciśnienia tętniczego.

Do mechanizmów diabetogennego działania papierosów Foy i wsp. zaliczyli relatywnie zwiększoną zawartość tkanki tłuszczowej trzewnej, upośledzoną funkcję śródbłonka oraz toksyczne działanie substancji dymu tytoniowego (np. kadmu), podkreślając jednocześnie znaczenie ograniczenia nałogu palenia papierosów w prewencji cukrzycy.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2005-10-13