Nadzór telefoniczny w przewlekłej niewydolności serca: randomizowane badanie DIAL

GESICA Investigators – Randomised trial of telephone intervention in chronic heart failure: DIAL trial BMJ 2005;331:425
W ostatnim czasie ukazało się wiele badań, w których udowodniono, że intensywne monitorowanie przez wielodyscyplinarne zespoły zmniejsza liczbę hospitalizacji i koszty związane z leczeniem chorych z niewydolnością serca. Były to jednak badania małe, jednoośrodkowe, dotyczące wyselekcjonowanych populacji.

W British Medical Journal opublikowano wyniki dużego, wieloośrodkowego, randomizowanego badania, którego celem była ocena wpływu telefonicznego nadzoru na chorobowość i śmiertelność pacjentów z niewydolnością serca (w porównaniu do leczenia standardowego). W badaniu uczestniczyło 1518 chorych z 51 ośrodków w Argentynie. Wszyscy byli optymalnie leczeni i badani co 3 miesiące przez kardiologów.

Pacjenci z grupy telefonicznego nadzoru otrzymali edukacyjną broszurę, a przeszkolone pielęgniarki przeprowadzały z nimi częste rozmowy telefoniczne, dotyczące pięciu głównych tematów: (1) przestrzegania diety, (2) przyjmowania zleconych leków, (3) monitorowania objawów, (4) kontroli retencji płynów i (5) codziennej aktywności fizycznej. Pielęgniarki mogły również regulować dawki diuretyków, a także zlecać dodatkowe i pilne wizyty lekarskie.

Chorzy z grupy leczonej standardowo (n=758) częściej umierali i częściej byli hospitalizowani z powodu zaostrzenia niewydolności serca (łącznie 235 zdarzeń, 31%) w porównaniu do grupy interwencji telefonicznej (n=760, łącznie 200 zdarzeń, 26.3%) (redukcja względnego ryzyka=20%, p=0.026). Korzyść dotyczyła głównie zmniejszenia liczby hospitalizacji (redukcja względnego ryzyka=29%, p=0.005). Liczba zgonów w obu grupach była porównywalna. Pacjenci objęci dodatkową interwencją mieli wyższą jakość życia ocenioną kwestionariuszem „Minnesota living with heart failure” (35 vs 30.6, p=0.001).

A zatem, jak piszą autorzy pracy, wyniki badania potwierdziły skuteczność prostej interwencji (nadzoru telefonicznego) u ambulatoryjnych pacjentów z niewydolnością serca.

Opracowane na podstawie: BMJ / 2005-08-27