Zmienność rytmu serca, depresja a śmiertelność po zawale serca

Robert M.Carney i wsp – Low heart rate variability and the effect of depression on post-myocardial infarction mortality Arch Intern Med 2005;165:1486

Depresja stanowi niezależny czynnik ryzyka zgonu u chorych ze stabilną chorobą wieńcową, po zabiegach chirurgicznego pomostowania tętnic wieńcowych, z niestabilną dusznicą bolesną i świeżym zawałem serca. Jednym z najbardziej prawdopodobnych mechanizmów, w których depresja może przyczyniać się do pogorszenia rokowania, jest jej wpływ na funkcję układu autonomicznego.

Zmienność częstości rytmu serca (HRV) stanowi jeden z najpowszechniej wykorzystywanych wskaźników sprawności tego układu. Autorzy pracy oryginalnej, prezentowanej na łamach Archives of Internal Medicine, przedstawili wyniki analizy zależności pomiędzy HRV a depresją i śmiertelnością po zawale serca, u uczestników znanej próby Enchancing Recovery in Coronary Heart Disease (ENRICHD).

24-godzinne zapisy Holterowskie zarejestrowano u 311 chorych z depresją i 367 chorych bez depresji, z niedawno przebytym (<28 dni) zawałem serca. W trakcie 30-miesięcznej obserwacji odnotowano 47 zgonów (6.1%).

W analizie uwzględniającej potencjalne czynniki zakłócające, ryzyko zgonu okazało się wyższe u chorych z depresją niż bez depresji (wskaźnik hazardu [HR] 2.8, 95% przedział ufności [CI] 1.4-5.4, P<0.003). Wprowadzenie do modelu wskaźnika HRV spowodowało spadek HR do 2.1 (95% CI 1.1-4.2, P=0.03).

A zatem, istotną część ryzyka związanego z występowaniem depresji (0.27, 95% CI 0.23-0.31, P<0.001) można było przypisać wskaźnikowi HRV (LnVLF).

W podsumowaniu autorzy pracy stwierdzają więc, że obniżona HRV w części odpowiada za wpływ depresji na przeżywalność po zawale serca. Poczynione przez autorów ENRICHD analizy pozwalają wyjaśnić mechanizmy patofizjologiczne leżące u podłoża depresji jako czynnika ryzyka zgonu w chorobie wieńcowej, a jednocześnie stwarzają nadzieję na to, że metody leczenia łagodzące depresję i jednocześnie korzystnie wpływające na HRV mogą poprawić rokowanie w tej grupie chorych.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2005-07-11