Glikemia przy przyjęciu u starszych chorych ze świeżym zawałem serca

Mikhail Kosiborod i wsp – Admission glucose and mortality in elderly patients hospitalized with acute myocardial infarction Circulation 2005;111:3078
W Circulation ukazał się interesujący artykuł oryginalny przedstawiający znaczenie pomiaru glikemii przy przyjęciu u starszych chorych ze świeżym zawałem serca (AMI). Wysoki poziom glikemii przy przyjęciu jest związany z wyższym ryzykiem powikłań, jednak brak jest szczegółowej analizy tego zjawiska u starszych chorych oraz u osób z cukrzycą i bez uprzednio rozpoznanej cukrzycy (DM).

Autorzy pracy przeprowadzili analizę jednej z największych baz danych chorych z AMI – Cooperative Cardiovascular Project, obejmującej dane ponad 140 tysięcy chorych z AMI, powyżej 65 r.ż. hospitalizowanych w latach 1994-1996.

W populacji chorych z glikemią powyżej 240 mg% przy przyjęciu, 26% chorych nie miało rozpoznanej wcześniej DM. Chorzy ci w czasie hospitalizacji rzadziej otrzymywali insulinę, w porównaniu do chorych z rozpoznaną DM (22% vs 73%, p<0.001).

Stopniowy wzrost ryzyka zgonu w obserwacji 30-dniowej wraz ze wzrostem glikemii w kolejnych przedziałach pomiędzy < 110 a > 240 mg% stwierdzano w grupie z DM i bez DM (odpowiednio 16% do 24% i 10% do 39%).

W analizie wieloczynnikowej, w grupie bez rozpoznanej DM, przyrost wartości glikemii w kolejnych przedziałach powyżej 110 mg% związany był ze stopniowym narastaniem ryzyka zgonu. U chorych z DM niezależnym czynnikiem zgonu okazała się glikemia powyżej 240 mg%. Częstość zgonów przy glikemii > 240 mg% była niższa u chorych z DM niż w grupie bez rozpoznanej DM.

Badanie potwierdza istotne znaczenie glikemii przy przyjęciu u starszych chorych z AMI. Dotyczy to w szczególności chorych bez wcześniej rozpoznanej DM, u których każdy wzrost wartości glikemii powyżej 110 mg% związany jest ze wzrostem ryzyka zgonu. Należy zaznaczyć, że rozpoznana DM występowała u 30% analizowanej populacji, a nierozpoznana DM u co najmniej 25% pozostałych chorych.

W opinii autorów intensywna kontrola hiperglikemii w okresie hospitalizacji oraz modyfikacja czynników ryzyka, mogą poprawić rokowanie, w szczególności w grupie z wysoką hiperglikemią i nierozpoznaną DM.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2005-07-14