Dlaczego otyli chorzy na cukrzycę typu 2 nie chudną?

F. Xavier Pi-Sunyer – Weight loss in type 2 diabetic patients Diabetes Care 2005;28:1526
W komentarzu redakcyjnym na łamach Diabetes Care, F. Xavier Pi-Sunyer porusza ważny problem dotyczący trudności związanych z redukcją masy ciała u chorych na cukrzycę typu 2.

W pracy Redmon i wsp., dwuletni okres leczenia otyłości w specjalistycznym ośrodku u chorych na cukrzycę typu 2 wiązał się z utratą masy ciała wynoszącą średnio tylko 4,6 kg. Istnieje szereg przyczyn tak niedużej skuteczności klinicznej programów leczenia otyłości. Po pierwsze, w miarę utraty masy ciała zmniejsza się ilość wydatkowanej przez organizm energii. Osoby z niewyrównaną cukrzycą cechuje nadwyżka zużycia energii na wzmożony katabolizm białka. Leczenie cukrzycy i redukcja masy ciała, poprawiają insulinowrażliwość i zmniejszają wydatek energetyczny ponoszony na procesy kataboliczne. Początkowa utrata masy ciała zmniejsza również zależny od aktywacji układu współczulnego proces termogenezy. Wraz z utratą wagi aktywność fizyczna zużytkowuje mniej energii, gdyż w ruch wprawiana jest mniejsza masa ciała.

Duża część chorych na cukrzycę, ze względu na współistniejące choroby układu krążenia i neuropatię, nie jest wstanie wprowadzić w ogóle odpowiednich zmian w stylu życia. Ważnym elementem ograniczającym utratę masy ciała są podwzgórzowe mechanizmy regulacyjne, które aktywują czynniki zwiększające apetyt i uczucie głodu a zmniejszające uczucie sytości po spożytym posiłku. Celem tych mechanizmów jest powrót do „zaprogramowanego” uprzednio wzorca masy ciała. Dodatkowo, niektóre leki hipoglikemizujące sprzyjają przyrostowi masy ciała. Wielokrotne próby chudnięcia powodują uczucie frustracji, zniechęcenia i depresji.

Aby wyjść z tego „zaklętego kręgu,” autor proponuje bardziej systematyczne i intensywniejsze formy terapii redukującej masę ciała, obejmujące edukację dietetyczną i terapię behawioralną.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2005-06-11