Depresja w wieku podeszłym- stan wiedzy

George S Alexopoulos – Depression in the elderly Lancet 2005;365:1961
W The Lancet ukazał się artykuł przeglądowy poświęcony diagnostyce, patofizjologii, zapobieganiu i postępowaniu w depresji wieku podeszłego.

Depresja ciężka (major depression) dotyczy 1-4% ogólnej populacji osób > 65 roku życia. Występuje dwukrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Częstość występowania depresji umiarkowanej szacuje się na 4-13%. U kolejnych 2% badanych stwierdza się objawy dystymii, czyli niezbyt nasilonych objawów depresji, trwających 2 lata lub dłużej.

Depresja jest częstą chorobą współistniejącą, pogarszającą przebieg wielu schorzeń. Około jedna czwarta osób z zawałem serca poddawanych cewnikowaniu serca ma ciężką depresję, a kolejne 25% ma depresję umiarkowaną.

Objawy depresji często współistnieją z demencją. Depresja współistnieje z chorobą Alzheimera u 17% pacjentów, a jeszcze częściej z demencją podkorową.

Jak istotny jest jej wpływ na rokowanie, mogą świadczyć wyniki jednego z badań, w którym wykazano, że osoby starsze z depresją czterokrotnie częściej niż osoby bez depresji umierają w ciągu 4 miesięcy od zawału. Zwiększona agregacja płytek krwi w tej grupie może być przyczyną wzrostu ryzyka sercowo-naczyniowego.

Warto wspomnieć, że 80% osób po 74 roku życia popełniających samobójstwo ma depresję. Częstość występowania myśli samobójczych i ryzyko samobójstwa wzrasta z wiekiem i jest związane z ciężkością choroby.

W części poświęconej prewencji autor podkreśla, że fachowa pomoc psychologiczna osobom starszym przewlekle chorym i zagrożonym depresją, redukuje jej objawy, lęk, ból i zapobiega bezsenności. Kolejnym elementem prewencji pierwotnej jest walka z naczyniowymi czynnikami ryzyka depresji, czyli z nadciśnieniem i zaburzeniami lipidowymi.

Wyniki badań wskazują na skuteczność leków przeciwdepresyjnych i psychoterapii, stosowanych osobno lub łącznie, we wtórnej prewencji depresji. Leki antydepresyjne stosowane u osób w wieku podeszłym są tak samo skuteczne, jak stosowane u osób młodych, u osób starszych należy jednak unikać amitryptyliny, imipraminy, doksepiny i maprotyliny.

W podsumowaniu autor dodaje, że pomimo wagi problemu i istnienia skutecznych metod leczenia, depresja u osób w wieku podeszłym wciąż jest chorobą zbyt rzadko diagnozowaną i leczoną.

Opracowane na podstawie: Lancet / 2005-06-04