Obciążenia zdrowotne u chorych z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym

David Kupfer – The increasing medical burden in bipolar disorder JAMA 2005;293:2528
W Journal of the American Medical Association David Kupfer w artykule poglądowym porusza problem większych obciążeń problemami zdrowotnymi pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym.

Częstość występowania tego zaburzenia ocenia się na ok. 1%, gdy jednak przyjąć szersze kryteria tzw. spektrum zaburzeń afektywnych, to częstość wynosi ok. 3% populacji ogólnej. Zaburzenie ma charakter przewlekły, a stwierdzana zwiększona chorobowość i śmiertelność dotkniętych nim pacjentów wydaje się wynikać nie tylko z dolegliwości natury psychicznej.

Najczęściej chorobie afektywnej dwubiegunowej towarzyszą choroby układu krążenia, cukrzyca, otyłość i zaburzenia czynności gruczołu tarczowego. Osoby z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym częściej palą papierosy, nadużywają alkoholu, cierpią na zaburzenia lękowe i zaburzenia odżywiania. Pacjenci ci są zwykle leczeni w psychiatrycznej opiece zdrowotnej.

Terapeuci skoncentrowani na problemach psychicznych często nie doceniają innych problemów medycznych. Z kolei w podstawowej opiece zdrowotnej zaburzenie afektywne dwubiegunowe często nie zostaje rozpoznane.

Zwiększona częstość występowania chorób układu krążenia w tej populacji pacjentów wiąże się prawdopodobnie z większym rozpowszechnieniem tradycyjnych czynników ryzyka, takich jak palenie papierosów, otyłość i cukrzyca. Ostatnie prace wskazują na przewagę otyłości trzewnej u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym. Nie jest jednak pewne czy jest to związane z samą chorobą, czy też z otrzymywanym leczeniem psychotropowym.

Stwierdzono też, że całkowite koszty opieki ogólnomedycznej u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym są 2 ½ -krotnie wyższe niż w populacji ogólnej. Wyniki badań wskazują na konieczność lepszego poznania mechanizmów odpowiedzialnych za rozwój zaburzenia afektywnego dwubiegunowego oraz ich związku z czynnością układu immunologicznego, wewnątrzwydzielniczego, naczyniowego oraz neuronalnego. Mogłoby się to przyczynić do opracowania nowych, skuteczniejszych metod terapii.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2005-05-25