BMI i składowe zespołu metabolicznego a ryzyko choroby wieńcowej

Annie C St-Pierre i wsp – Insulin resistance syndrome, body mass index and the risk of ischemic heart disease CMAJ 2005;172:1301
Chociaż otyłość często kojarzy się z zespołem metabolicznym, kryteria rozpoznania tego zespołu spełnia wiele osób nieotyłych. Badania wskazują, że osoby z prawidłową masą ciała (BMI <25 kg/m²) mogą mieć nawet 40% tkanki tłuszczowej zlokalizowanej w okolicy brzucha, co koreluje ze sprzyjającą miażdżycy insulinoopornością i dyslipidemią.

Do chwili obecnej brak danych na temat ryzyka choroby wieńcowej u osób z prawidłową masą ciała i zespołem metabolicznym oraz osób otyłych, bez cech tego zespołu. Informacji na ten temat dostarczają wyniki kanadyjskiego projektu Quebec Cardiovascular Study, opublikowane w Canadian Medical Association Journal.

Kohortę 1824 mężczyzn bez rozpoznania choroby wieńcowej obserwowano przez 13 lat. W tym czasie u 284 rozpoznano chorobę wieńcową. Więcej niż 2 cechy zespołu metabolicznego (wg definicji NCEP) miało 75.5% otyłych i prawie jedna trzecia (28.8%) mężczyzn z prawidłową masą ciała. W porównaniu do mężczyzn z prawidłową masą ciała, mężczyźni z nadwagą nie mieli wyższego długoterminowego ryzyka rozwoju choroby wieńcowej (RH 0.99). U otyłych autorzy wykazali nieznamienny wzrost ryzyka choroby wieńcowej (RH 1.26).

Zależność pomiędzy ilością cech zespołu metabolicznego a ryzykiem choroby wieńcowej miała charakter niemal liniowy. Otyli, u których wystąpiły mniej niż 3 cechy zespołu metabolicznego, nie znaleźli się w grupie podwyższonego ryzyka choroby wieńcowej. Obecność 4 takich cech u mężczyzn z prawidłową masą ciała powodowała 3-krotny wzrost ryzyka.

Autorzy wykazali więc, że zagrożenie chorobą wieńcową rośnie wraz z ilością cech zespołu metabolicznego, a występowanie 3 i więcej cech podnosi ryzyko 2-4-krotnie. BMI okazał się natomiast słabym wskaźnikiem oceny ryzyka. Zdaniem autorów w szacowaniu ryzyka choroby wieńcowej należy posługiwać się innym niż BMI wskaźnikiem. Kolejne badania wskażą czy bardziej adekwatnym wskaźnikiem będzie pomiar obwodu talii i bioder.

Opracowane na podstawie: Canadian Medical Associaton Journal / 2005-05-10