Wzajemne relacje między cukrzycą a depresją

Steven B. Leichter i Yanci See – Problems that extend visit time and cost in diabetes care: 1. how depression may affect the efficacy and cost of care of diabetic patients Clinical Diabetes 2005;23:53
Steven B. Leichter i Yanci See, na łamach Clinical Diabetes, przedstawiają wzajemne relacje pomiędzy cukrzycą a depresją. W krótkim artykule uzasadniają, powołując się na szereg badań, dlaczego współzależność pomiędzy tymi dwoma schorzeniami wiąże się z istotnymi konsekwencjami klinicznymi.

Zaobserwowano m.in., że depresja jest czynnikiem ryzyka rozwoju cukrzycy, co spowodowane jest zależnym od depresji wzrostem insulinooporności. Stwierdzono również, że hiperglikemia i otyłość brzuszna sprzyjają ujawnianiu się depresji u obu płci.

Dotychczasowe badania sugerują, że depresja wpływa niekorzystnie na wyrównanie cukrzycy. Zależy to między innymi od osłabienia prozdrowotnych zachowań u chorych na cukrzycę: w zakresie przestrzegania diety, samokontroli glikemii, aktywności fizycznej czy też przyjmowania leków hipoglikemizujących, hipotensyjnych czy hipolipemicznych. W grupie dzieci i nastolatków depresja jest jedną z ważniejszych przyczyn wystąpienia ostrych powikłań cukrzycy. Może być również ważną przyczyną cukrzycy „chwiejnej”. Wykazano, że współistnienie depresji i cukrzycy zwiększa prawdopodobieństwo wzrostu HbA1c (>8%), otyłości (BMI>30 kg/m2), hipertójglicerydemii (>400 mg%), a także sprzyja nałogowi palenia papierosów.

W związku z powyższym depresja zwiększa koszty leczenia cukrzycy, według niektórych nawet o 50%. Depresja wydłuża również czas jaki poświęca lekarz opiece nad chorym na cukrzycę. W praktyce lekarskiej wydaje się niezbędne efektywne rozpoznawanie i leczenie depresji u chorych na cukrzycę. American Diabetes Association zaleca, aby przy doborze leków pychotropowych uwzględniać ich wpływ hiperglikemiczny i zwiększający masę ciała.

Opracowane na podstawie: Clinical Diabetes / 2005-05-31