Definiowanie i raportowanie hipoglikemii – stanowisko grupy roboczej ADA

American Diabetes Association Workgroup on Hypoglycemia – Defining and reporting hypoglycemia in diabetes Diabetes Care 2005;28:1245
Wraz z pierwszym zastosowaniem insuliny w roku 1922 pojawił się problem nadmiernego spadku poziomu cukru we krwi. Związany z jego wystąpieniem zespół kliniczny obejmuje: klasyczne objawy, niskie stężenie glukozy oraz ustąpienie dolegliwości po wzroście poziomu glikemii.

W Diabetes Care opublikowano raport American Diabetes Association Workgroup on Hypoglycemia, w którym sformułowano definicję hipoglikemii u chorych z cukrzycą. Jego autorzy przypominają, że najważniejszym celem leczenia cukrzycy jest uzyskanie trwałej euglikemii, bez wywoływania nadmiernych spadków poziomu glukozy w surowicy, jatrogenna hipoglikemia powoduje bowiem nawracające objawy chorobowe u większości chorych z cukrzycą typu 1 i części chorych z cukrzycą typu 2, a czasami bywa śmiertelna. Co więcej, hipoglikemia upośledza mechanizmy chroniące przed kolejnymi epizodami spadku poziomu glukozy. Stanowi więc podstawowy czynnik ograniczający skuteczność terapii.

Raport wyróżnia: (1) hipoglikemię ciężką – incydent wymagający pomocy osoby trzeciej w podaniu węglowodanów, glukagonu lub innych działań resuscytacyjnych. Rozpoznanie nie wymaga bezwzględnie oznaczenia poziomu glikemii. Wystarczającym potwierdzeniem jest ustępowanie objawów neurologicznych po normalizacji poziomu cukru, (2) hipoglikemię udokumentowaną objawową – zdarzenie, w którym typowym objawom towarzyszy potwierdzony laboratoryjnie spadek stężenia glukozy <=70 mg/dL, (3) hipoglikemię bezobjawową – potwierdzony laboratoryjnie spadek poziomu glikemii <=70 mg/dL, bez typowych objawów, (4) prawdopodobną objawową hipoglikemię – incydent, w którym w czasie gdy występowały objawy hipoglikemii nie oznaczono poziomu glukozy (ale można zakładać, że wynosił 70 <= mg/dL. Tego rodzaju epizody pogarszają samopoczucie chorego i mogą utrudniać osiągnięcie celów leczenia, ale prawdopodobnie nie są w sposób bezpośredni szkodliwe.

Wszystkie wymienione wyżej zdarzenia (z wyjątkiem ostatniego) powinny być rejestrowane w badaniach klinicznych i uwzględniane w ich wynikach. Zdaniem American Diabetes Association Workgroup on Hypoglycemia, każda metoda terapii zmniejszająca częstość udokumentowanych hipoglikemii o co najmniej 30% stanowi bardzo znaczący postęp terapeutyczny. Należy jednak pamiętać, że nie może temu towarzyszyć istotny wzrost średniego poziomu glukozy we krwi (np. wzrost HbA1c).

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2005-05-18