Stężenie proinsuliny, insuliny czy HOMA-co najlepiej określa ryzyko zgonu?

Marjan Alssema i wsp – Proinsulin concentration is an independent predictor of all-cause and cardiovascular mortality Diabetes Care 2005;28:860
W wielu badaniach posługiwano się różnorodnymi wskaźnikami insulinooporności (poziom insuliny lub proinsuliny, wskaźnik HOMA) uzyskując zmienną zależność pomiędzy badanym wskaźnikiem a występowaniem chorób układu sercowo-naczyniowego. Do chwili obecnej nie wiadomo jednak, którego ze wskaźników używać w ocenach kliniczno-epidemiologicznych.

Marjan Alssema i wsp. podjęli ten problem na łamach Diabetes Care, poddając analizie wyniki 11-letniej obserwacji mieszkańców miasta Hoorn (Dania): 277 osób bez zaburzeń metabolizmu glukozy, 208 z upośledzoną tolerancją glukozy i 119 osób ze świeżo wykrytą cukrzycą typu 2. W analizach wieloczynnikowych posłużono się metodą oceny ryzyka wg. proporcjonalnego modelu Coxa, uwzględniając w modelach wiek, płeć, stężenia lipidów, metabolizm glukozy, ciśnienie tętnicze, BMI.

Odsetek zgonów z wszystkich przyczyn rósł wraz z nasilaniem się zaburzeń metabolizmu glukozy od 21,3% poprzez 26,4% do 35,3% (p<0,04). Podobną tendencję obserwowano dla zgonów z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego: 7,2%, 10,6% i 14,3% (p=NS).

Spośród analizowanych czynników (poziomy proinsuliny i insuliny na czczo oraz po posiłku, współczynnik proinsulina/insulina, wskaźnik insulinooporności HOMA, wskaźnik funkcji komórek beta- HOMA-B) jedynie podwyższony poziom proinsuliny na czczo zwiększał w sposób niezależny ryzyko zgonu i ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego. Przyrost stężenia proinsuliny na czczo o jeden kwartyl zwiększał ryzyko zgonu o 21%, a ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego o 33%.

Zdaniem autorów pracy, proinsulina może pełnić rolę czynnika pośredniczącego pomiędzy insulinoopornością a procesami miażdżycowymi. Postuluje się, że pod jej wpływem wzrasta stężenie inhibitora plazminogenu I.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2005-04-18