Czas na rutynowe stosowanie ABPM w diagnostyce nadciśnienia?

Martin G. Myers – Ambulatory blood pressure monitoring for routine clinical practice Hypertension 2005;45:483
W roku 1966 Maurice Sokolow i wsp., badając chorych z nadciśnieniem tętniczym udowodnili, że pomiar ciśnienia tętniczego (BP) za pomocą półautomatycznego urządzenia Remlera (Ambulatory Blood Pressure Monitoring, ABPM) jest silniejszym predyktorem przebiegu choroby i jej powikłań niż pomiar BP w gabinecie. Od tego czasu pojawiło się co najmniej 10 prospektywnych prac potwierdzających tę obserwację. Jednakże, mimo dostępności wielu nowych, w pełni automatycznych urządzeń, wielu klinicystów ciągle nie uznaje ABPM za podstawową metodę diagnostyki nadciśnienia tętniczego.

Martin G. Myers w komentarzu redakcyjnym opublikowanym w Hypertension podsumowuje wyniki wcześniejszych prac, w których wykorzystywano ABPM, zestawiając je z ostatnią z nich, zaprezentowaną przez Hansena i wsp. w tym samym numerze pisma. Poprzednie badania prowadzono głównie wśród osób ze zdiagnozowanym nadciśnieniem, natomiast najnowsza praca objęła 1700 osób obu płci populacji ogólnej. Średni okres obserwacji w cytowanym badaniu wynosił aż 9,5 lat.

Wyniki potwierdziły, że pomiar ABPM, lecz nie pomiar ciśnienia w gabinecie, miał istotne znaczenie w przewidywaniu ryzyka zgonu, zarówno całkowitego, jak i z przyczyn sercowo-naczyniowych. Mimo ewidentnych dowodów płynących z pracy Hansena oraz prac wcześniejszych, ABPM, jak pisze autor komentarza, ciągle nie stało się integralnym elementem diagnostyki nadciśnienia tętniczego.

Jedyną oficjalną rekomendacją stosowania ABPM w rutynowej diagnostyce nadciśnienia jest aktualizacja zaleceń CHEP (Canadian Hypertension Education Program) z 2005 roku. Zdaniem autora, wyniki badania Hansona dają nadzieję, że ABPM znajdzie stałe miejsce w algorytmach diagnostycznych nadciśnienia, opracowywanych zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym.

Opracowane na podstawie: Hypertension / 2005-04-18