Kliniczna bezwładność w leczeniu cukrzycy

Baiju R. Shah i wsp – Clinical inertia in response to inadequate glycemic control Diabetes Care 2005;28:600
Jedną z przyczyn złej kontroli metabolicznej jest opóźnienie intensyfikacji terapii, po stwierdzeniu złych parametrów wyrównania cukrzycy.

Na łamach Diabetes Care przedstawiono pracę dotyczącą zmian dokonywanych w terapii (w prowincji Ontario w Kanadzie), po uzyskaniu nieprawidłowego wyniku HbA1c >8%, u pacjentów po 65 roku życia, z cukrzycą typu 2, leczonych dietą lub lekami doustnymi. Porównano przy tym grupę pacjentów (591) pozostających pod opieką specjalistyczną (endokrynologów, internistów, geriatrów), z grupą chorych pozostających pod opieką lekarzy rodzinnych (1911).

W dobranych grupach, leczenie zintensyfikowano (wprowadzenie nowego leku hipoglikemizujacego, zwiększenie dawek stosowanych leków, lub rozpoczęcie insulinoterapii) u 45,1% pacjentów pozostających pod opieką specjalistów i 37,4% pacjentów pozostających pod opieką lekarzy rodzinnych. W porównaniu z lekarzami rodzinnymi, specjaliści częściej rozpoczynali leczenie insuliną: 1,7% vs 8,6%.

Jak zauważają autorzy, uzyskane wyniki dowodzą, że zarówno specjaliści jak i lekarze rodzinni w znacznym odsetku przypadków (>50%) nie podejmują decyzji o intensyfikacji terapii hipoglikemizującej. Może to być spowodowane brakiem zgody pacjentów na modyfikację leczenia (zwłaszcza podanie insuliny), przekonaniem leczącego i leczonego o mającej wkrótce nastąpić poprawie, błędami organizacyjnymi.

Elektroniczne bazy danych, odpowiednie systemy identyfikujące nieadekwatnie leczonych, wspomagające wprowadzanie standardów opieki, mogą przełamać bezwład w decyzjach klinicznych.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2005-03-15