Hiperglikemia na czczo w świeżym zawale mięśnia serca a ryzyko zgonu

Mahmoud Suleiman i wsp – Fasting glucose is an important independent risk factor for 30-day mortality in patients with acute myocardial infarction Circulation 2005;111:754
W większości z dotychczas przeprowadzonych prób klinicznych oceniano rokownicze znaczenie stężenia glukozy przy przyjęciu do szpitala. Mniej analiz poświęcono roli hiperglikemii na czczo w okresie okołozawałowym. Nie porównywano również wpływu tych dwóch wskaźników zaburzeń metabolizmu glukozy na śmiertelność wczesną w świeżym zawale serca.

Mahmoud Suleiman i wsp. na łamach Circulation przedstawili wyniki pracy poświęconej temu problemowi. W analizie wykorzystano dane z lat 2001-2004, dotyczące 735 pacjentów ze świeżym zawałem mięśnia serca, bez uprzednio rozpoznanej cukrzycy, hospitalizowanych w Rambam, Izrael. U każdego z nich oznaczono poziom glikemii przy przyjęciu, a następnie, w ciągu 24 godzin, stężenie glukozy na czczo. W analizach statystycznych wyznaczono poziomy referencyjne hiperglikemii: przy przyjęciu >140 mg% i na czczo > 110 mg%.

W ciągu 30 dni odnotowano 65 zgonów (8,8% pacjentów). W analizie wieloczynnikowej rosnące tercyle stężeń glukozy na czczo 110-121 m%, 122-138 mg% i ≥139 mg% wiązały się z niezależnym wzrostem ryzyka zgonu w okresie 30 dni. Odpowiednie współczynniki ryzyka (względem normoglikemii) wyniosły 4,6, 6,4 oraz 11,5. Dla rosnących tercyli hiperglikemii przy przyjęciu 140-156 mg%, 157-183 mg% i ≥184 mg%, współczynniki ryzyka śmiertelności wczesnej w analizie wieloczynnikowej wyniosły natomiast odpowiednio 1,4, 3,0 i 4,4.

W modelach statystycznych hiperglikemię na czczo, w porównaniu z hiperglikemią przy przyjęciu, cechowała większa wartość predykcyjna w odniesieniu do wczesnej śmiertelności pozawałowej.

A zatem, podwyższone stężenie glukozy na czczo w okresie okołozawałowym jest silnym i niezależnym czynnikiem ryzyka wczesnego zgonu, a ryzyko to rośnie wraz ze wzrostem stężenia glukozy.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2005-02-15