Oporność na insulinę a depresja-czy istnieje korelacja?

Markku Timonen i wsp – Insulin resistance and depression: cross sectional study BMJ 2005;330:17
W British Medical Journal opublikowano wyniki badania przekrojowego, w którym autorzy z Finlandii analizowali zależność pomiędzy opornością na insulinę a objawami depresyjnymi oraz oceniali zmienność objawów depresyjnych, w zależności od stopnia oporności na insulinę.

Dotychczasowa wiedza na temat tego zagadnienia była skąpa. W jednej z prac wykryto dodatnią korelację pomiędzy depresją a opornością na insulinę u kobiet z zespołem policystycznych jajników. Z kolei z wcześniejszych badań epidemiologicznych wynikało, że u osób z cukrzycą depresja występuje częściej niż w ogólnej populacji.

Timonen i wsp. analizowali grupę 491 dorosłych osób z prawidłową tolerancją glukozy (n = 367), upośledzoną tolerancją glukozy (n = 92) i wykrytą de novo cukrzycą typu 2 (n = 32). U wszystkich uczestników badania oceniali insulinowrażliwość (jakościowy indeks wrażliwości na insulinę) oraz nasilenie objawów depresyjnych (inwentarz Becka). Stwierdzili korelację pomiędzy wrażliwością na insulinę a ciężkością depresji.

Korelacja była najsilniej zaznaczona w przypadku osób z upośledzoną tolerancją glukozy (współczynnik korelacji Spearmana r = -0.24). Punktacja w skali depresji Becka była znamiennie wyższa u osób z zaburzonym (mediana 6.0) niż z prawidłowym metabolizmem glukozy (5.0).

W opinii autorów, prawdopodobnym mechanizmem leżącym u podłoża zależności pomiędzy opornością na insulinę a depresją, może być wzmożone wydzielanie hormonów zaburzających regulację gospodarki węglowodanowej w przebiegu depresji.

Podsumowując, dodatnia korelacja pomiędzy opornością na insulinę a ciężkością depresji dotyczy nie tylko osób z cukrzycą ale również z upośledzoną tolerancją glukozy. Jest to sprzeczne z dotychczasowymi poglądami, zgodnie z którymi podwyższone ryzyko depresji przypisywano wyłącznie osobom z rozpoznaną cukrzycą typu 2.

Opracowane na podstawie: BMJ / 2005-01-01