KIG w ostrym zawale serca

Charlie I. Gnaim i wsp – Glucose-insulin-potassium therapy for acute myocardial infarction: What goes aroung comes around Am Heart J 2004;148:924
W grudniowym numerze American Heart Journal ukazał się artykuł poglądowy zawierający podsumowanie historii badań nad tzw. mieszanką polaryzującą (roztwór potasu, glukozy i insuliny – KIG) w ostrym zawale serca (AMI).

Początek badań nad stosowaniem KIG w AMI sięga roku 1962. Prowadzone w ostatnich 40-latach badania potwierdziły, że efekt KIG nie jest związany z działaniem „polaryzującym błony komórkowe” lub „dostarczeniem potasu do komórek mięśnia serca w okresie niedokrwienia”. Uważa się, że podstawowe oddziaływanie KIG w czasie niedokrwienia dotyczy skierowania metabolizmu tlenowego komórek mięśnia serca na korzyść glikolizy oraz zmniejszenia dostępności i oksydacji wolnych kwasów tłuszczowych (podstawowego źródła energii komórek mięśnia serca w warunkach prawidłowego ukrwienia). Oksydacja wolnych kwasów tłuszczowych w czasie niedokrwienia prowadzi do wzrostu stężenia wolnych rodników, zwiększenia zużycia tlenu, uszkodzenia błon komórkowych, osłabienia kurczliwości i wzrostu podatności na zaburzenia rytmu.

Prowadzone w ostatnich latach badania (m.in. ECLA, DIGAMI, POL-GIK) sugerują korzystne trendy w leczeniu chorych z AMI przy zastosowaniu KIG. Analiza podgrup badania ECLA potwierdziła, że największą korzyść z KIG`u mogą odnieść chorzy bez objawów niewydolności serca, a ogólna redukcja powikłań złożonych wyniosła ponad 65%.

Jednak najważniejsze wydaje się potwierdzenie efektu KIG`u w dużym badaniu randomizowanym o wystarczającej sile statystycznej, czego można sie spodziewać w obecnie prowadzonych badaniach CREATE i ECLA GIK 2. Wkrótce zostanie zatem określone znaczenie i wskazania do metabolicznego leczenia AMI za pomocą KIG`u, w dobie intensywnego leczenia reperfuzyjnego i przeciwpłytkowego.

Opracowane na podstawie: American Heart Journal / 2004-12-03