Częstość rabdomiolizy u pacjentów poddanych leczeniu hipolipemizującemu

David J Graham i wsp – Incidence of hospitalized rhabdomyolysis in patients treated with lipid-lowering drugs JAMA 2004;292:2585
Najczęstszym powikłaniem leczenia hipolipemizującego jest uszkodzenie tkanki mięśniowej (od bezobjawowego zwiększenia stężenia kinazy kreatynowej do rabdomiolizy). Miopatia (definiowana jako > 10-krotny wzrost stężenia kinazy) występuje u 0.1 – 0.5% chorych leczonych statynami. Dokładna częstość występowania rabdomiolizy nie była dotychczas określona.

David J. Graham i wsp., w badaniu opublikowanym w Journal of the American Medical Association, analizują przypadki rabdomiolizy w kohortach pacjentów leczonych różnymi preparatami obniżającymi poziom lipidów, zarówno z grupy statyn, jak i fibratów.

Wymagająca hospitalizacji rabdomioliza wystąpiła u 24 z 252 460 chorych poddanych terapii hipolipemizującej. Średnia częstość występowania rabdomiolizy, w przeliczeniu na 10 000 osobo-lat, wynosiła dla (liczonych łącznie) atorwastatyny, prawastatyny i simwastatyny 0.44 (95% przedział ufności [CI], 0.20-0.84), ceriwastatyny 5.34 (95% CI, 1.46-13.68), a dla leczenia fibratem 2.82 (95% CI 0.58-8.24). Rabdomioliza istotnie częściej wikłała terapię skojarzoną – odpowiednio dla połączenia atorwastatyny, prawastatyny lub simwastatyny i fibratu 5.98 (95%CI, 0.72-216.0) a dla połączenia ceriwastatyny i fibratu 1035 (95% CI, 389-2117). Połączenie statyny i fibratu wiązało się z istotnym ryzykiem rabdomiolizy zwłaszcza u osób starszych, cierpiących na cukrzycę (jeden przypadek na 484 leczonych w okresie jednego roku).

W podsumowaniu autorzy podkreślają, że ryzyko rabdomiolizy dla trzech najczęściej przepisywanych statyn jest stosunkowo niskie. Wzrasta w grupie chorych z cukrzycą, u których z powodu wysokich wartości cholesterolu i trójglicerydów włącza się terapię skojarzoną z udziałem fibratu. Ta grupa wymaga pełnej informacji o możliwości powikłania, poinstruowania o objawach, mogących sugerować rabdomiolizę i o konieczności przerwania terapii oraz konsultacji lekarskiej w takim przypadku.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2004-12-01