Stabilizacja blaszki miażdżycowej- jak ją osiągnąć?

J C Spratt, E Camenzind – Plaque stabilisation by systemic and local drug administration Heart 2004;90:1392
Spratt oraz Camenzind w komentarzu redakcyjnym opublikowanym w Heart, zastanawiają się nad sposobami stabilizacji blaszki miażdżycowej.

Autorzy podkreślają, że aż 70% blaszek wywołujących ostre zespoły wieńcowe (ACS), nie powoduje istotnego zwężenia naczynia. Należy zatem identyfikować tzw. „ranliwe” (vulnerable) blaszki miażdżycowe oraz podejmować próby ich stabilizacji za pomocą środków podawanych ogólnoustrojowo, bądź miejscowo (LDD – local drug delivery).

Jednym ze środków podawanych doustnie są statyny, które zmniejszają rdzeń lipidowy blaszki, poprawiają funkcję śródbłonka, hamują miejscowy proces zapalny oraz aktywność płytek. Wśród środków działających ogólnoustrojowo wymienić należy także inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), które m.in. poprawiają funkcję śródbłonka, hamują produkcję wolnych rodników przez angiotensynę i hamują aktywność makrofagów. Działanie stabilizujące blaszkę wykazują również niefrakcjonowana oraz drobnoczęsteczkowa heparyna i leki przeciwpłytkowe.

Mimo sukcesu, jakie odniosły środki podawane ogólnie, nadal poszukuje się metod stabilizujących blaszkę miażdżycową miejscowo (metodą LDD). Zainteresowanie badaczy budzą stenty pokryte heparyną, których wykorzystanie przynosi znacznie mniej powikłań krwotocznych, niż ogólonoustrojowe zastosowanie heparyny. Interesująca wydaje się także opcja stentu pokrytego dexametazonem, ograniczającego proces zapalny w „ranliwej” blaszce miażdżycowej.

Autorzy pracy konkludują, że najbardziej optymalna metoda stabilizacji blaszki miażdżycowej jest dopiero wypracowywana i może stanowić połączenie leczenia ogólnego z implantacją stentu pokrytego lekiem.

Opracowane na podstawie: Heart / 2004-12-07