Cukrzyca rozpoznana w okresie okołozawałowym zwiększa śmiertelność w rocznej obserwacji

D. Aguilar i wsp – Newly diagnosed and previously known diabetes mellitus and 1-year outcomes of acute myocardial infarction Circulation 2004;110:1572
Doskonale wiadomo, że wczesne i odległe ryzyko zgonu oraz powikłań sercowo-naczyniowych ulega zwiększeniu u pacjentów z zawałem mięśnia serca i wcześniej rozpoznaną cukrzycą. W pierwszych dobach zawału lekarze często rozpoznają jednak również nowe przypadki cukrzycy (choć zwykle nie wiadomo, czy mamy wówczas do czynienia z „hyperglikemią wywołaną stresem” czy z wcześniej nierozpoznaną cukrzycą).

Znaczenie rokownicze cukrzycy wykrytej w okresie okołozawałowym jest gorzej poznane. Na łamach Circulation, opublikowano wyniki analizy danych pochodzących z badania VALIANT (Valsartan in Acute Myocardial Infarction Trial). Porównano roczną śmiertelność i powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego u osób hospitalizowanych z powodu świeżego zawału mięśnia serca z uprzednio rozpoznaną cukrzycą (3400, 23%), ze świeżo rozpoznaną cukrzycą (580, 4%) oraz bez zaburzeń metabolizmu glukozy (10719; 73%).

Roczna śmiertelność całkowita w grupie osób z uprzednio rozpoznaną cukrzycą wyniosła 17,7%, ze świeżo rozpoznaną cukrzycą – 16,2% i bez cukrzycy – 10,9%. Współczynnik ryzyka zgonu w analizie wieloczynnikowej względem badanych bez cukrzycy był w obu podgrupach z cukrzycą podobny i wynosił: 1,43 i 1,5. Oceniane łącznie poważne zdarzenia (zgon sercowo-naczyniowy, ponowny zawał, udar, niewydolność serca i zatrzymanie akcji serca) wystąpiły odpowiednio u 35,8%, 29,1% i 22,5%. Ryzyko względne zdarzeń sercowo-naczyniowych (w porównaniu z grupą bez cukrzycy) u osób z uprzednio rozpoznaną i świeżą cukrzycą wyniosło 1,37 i 1,34.

Zdaniem autorów pracy wykrycie cukrzycy w okresie okołozawałowym pozwala więc wyodrębnić bardzo zagrożoną grupę chorych, wymagającą intensyfikacji leczenia.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2004-09-21