Jak leki hipotensyjne wpływaja na perfuzję mięśnia sercowego?

Niels H.Buus i wsp – Myocardial perfusion during long-term angiotensin-converting enzyme inhibition or β-blockade in patients with essential hypertension Hypertension 2004;44:465
Jedną z cech charakterystycznych dla nadciśnienia tętniczego jest zmniejszenie rezerwy wieńcowej, będące najprawdopodobniej wyrazem zmian strukturalnych w ścianie naczyń, jakie choroba ta może wywoływać.

Niels Buus i wsp. porównali zachowanie rezerwy wieńcowej w grupie (n=30) nieleczonych dotychczas pacjentów z istotnym nadciśnieniem tętniczym, randomizowanych do grup otrzymujących peryndopryl (4-8 mg/dobę) lub atenolol (50-100 mg/dobę). Po roku stosowania leków oceniano parametry echokardiograficzne, perfuzję mięśnia sercowego w spoczynku i po podaniu dipyridamolu (techniką PET) oraz strukturę tętniczek oporowych (biopsja mięśni pośladkowych).

Opublikowane w Hypertension wyniki pracy wykazały, że stosowanie peryndoprylu redukuje masę LV o 14±4% (p<0.01), oporność naczyń obwodowych o 12±6% (p<0.01) oraz stosunek grubości warstwy mięśniowej naczyń do ich światła o 16±4% (p<0.05). Atenolol nie przynosi takiego efektu. Co więcej, u osób przyjmujących ten preparat, w warunkach hyperemii spowodowanej podaniem dipyridamolu, wykazano istotną redukcję perfuzji mięśnia serca, mierzoną techniką PET (-32±5%, p<0.01). Rezerwa wieńcowa w grupie peryndoprylu była istotnie większa (p<0.05).

\Autorzy pracy konkludują, że blokada układu renina-angiotensyna podczas stosowania peryndoprylu u osób z nadciśnieniem tętniczym przynosi, w przeciwieństwie do beta-blokady, zwiększenie rezerwy wieńcowej i dowodzi korzystnego wpływu na stan mikrokrążenia.

Opracowane na podstawie: Hypertension / 2004-10-18