Aktywność fizyczna czy masa ciała – co ma większe znaczenie dla ryzyka cukrzycy u kobiet?

Amy R.Weinstein i wsp – Relationship of physical activity vs body mass index with type 2 diabetes in women JAMA 2004;292:1188
Mała aktywność fizyczna oraz podwyższony wskaźnik masy ciała (BMI – Body Mass Index) są niezależnymi czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2. Dotychczas nie zbadano jednak, który z tych czynników ma większą siłę oddziaływania oraz jaki jest wpływ ich wspólnego występowania na rozwój cukrzycy.

W pracy Amy Weinstein i wsp., opublikowanej w Journal of American Medical Asociation, analizowano nowe przypadki cukrzycy typu 2 w grupie 37 878 kobiet, uznanych w chwili włączenia do badania za zdrowe.

Małą aktywność fizyczną przypisywano kobietom, u których wydatek energetyczny związany z rekreacją jest mniejszy niż 1000 kcal/tydzień. Nadwagę i otyłość zdefiniowano jako wartości BMI, odpowiednio 25 – 30 oraz powyżej 30.

W okresie 6.9 lat obserwacji zarejestrowano 1361 nowych przypadków cukrzycy typu 2. Zarówno BMI, jak i mała aktywność fizyczna były niezależnymi czynnikami rozwoju choroby, jednak znacznie silniejszym predyktorem pojawienia się cukrzycy typu 2 okazała się być podwyższona wartość BMI (wskaźnik hazardu HR wyniósł 3.22 dla nadwagi i 9.09 dla otyłości). Wspólne występowanie obu czynników istotnie zwiększało ryzyko rozwoju choroby, a w analizie wieloczynnikowej najwyższą wartość HR obserwowano u kobiet otyłych i mało aktywnych fizycznie (11.8).

Zdaniem autorów pracy zmniejszenie ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2. jest możliwe tylko wtedy, gdy zwiększonej aktywności fizycznej towarzyszy redukcja masy ciała.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2004-09-08

Dodaj komentarz