Wysoka zapadalność na niewydolność serca w cukrzycy typu 2

G.A. Nichols i wsp – The Incidence of congestive heart failure in type 2 diabetes Diabetes Care 2004;27:1879

Niewydolność serca jest jedną z głównych przyczyn hospitalizacji osób >65 roku życia. Badania epidemiologiczne sugerują, że w ostatnich latach zapadalność na niewydolność serca u chorych na cukrzycę uległa zwiększeniu. Istnieje zatem konieczność uaktualnienia tych danych.

Zagadnienie to na łamach Diabetes Care przedstawił G. A. Nichols i wsp. W prezentowanej pracy posłużono się bazą danych organizacji medycznej Kaiser Permanente Northwest gromadzacą informacje o stanie zdrowia mieszkańców Portland. W trakcie 72 miesięcy (1997-2002) analizowano losy 8231 chorych na cukrzycę typu 2, wyjściowo bez niewydolności serca.

Zapadalność na niewydolność serca w grupie z cukrzycą była 2,5 raza większa w porównaniu z grupą kontrolną (osoby bez cukrzycy, dobrane pod względem płci i wieku): 30,9 vs 12,4/1000 osobolat. Wskaźnik zapadalności był również większy niż analogiczny w badaniu UKPDS – 2,3-11,9/1000 osobolat.

Chorzy na cukrzycę rozwijali niewydolność serca o 5,5 roku wcześniej w porównaniu z osobami bez cukrzycy, a różnice w zapadalności były największe w najmłodszych grupach wiekowych, np. współczynniki u osób <45 roku życia wyniosły 4,5 vs 0,4 osobolat.

W analizie wieloczynnikowej rok trwania cukrzycy, wzrost HbA1c o 1,0%, przyrost BMI o 2,5 kg/m2, wzrost rozkurczowego ciśnienia tętniczego o 5 mmHg zwiększały ryzyko niewydolności serca 1,05, 1,32, 1,12 i 1,1 krotnie. Inne czynniki ryzyka niewydolności serca to starszy wiek, jawny białkomocz, schyłkowa niewydolność nerek, leczenie insuliną. Leczenie hiperglikemii, nadciśnienia tętniczego, otyłości mogą obniżyć wysokie wskaźniki epidemiologiczne niewydolności serca w cukrzycy, zwłaszcza u chorych w stosunkowo młodszym wieku.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2004-08-13

Dodaj komentarz