Skuteczność leczenia depresji w warunkach podstawowej opieki medycznej

Patricia Corey-Lisle i wsp – Response, partial response and nonresponse in primary care treatment of depression Arch Intern Med 2004;164:1197
Ze względu na łagodny profil objawów ubocznych i niewielkie niebezpieczeństwo objawów toksycznych przy przedawkowaniu, preparaty z grupy SSRI są obecnie najczęściej stosowanymi lekami przeciwdepresyjnymi przez lekarzy pierwszego kontaktu na terenie USA. Liczne badania wskazują na skuteczność tych leków w leczeniu zaburzeń depresyjnych, tym niemniej jednak pewna grupa pacjentów nie odpowiada na terapię.

W Archives of Internal Medicine przedstawiono wyniki prospektywnej, naturalistycznej oceny skuteczności leczenia depresji SSRI w podstawowej opiece medycznej. Celem pracy było również porównanie efektów terapeutycznych SSRI w zależności od wyjściowej charakterystyki klinicznej pacjenta, w celu określenia możliwych czynników predykcyjnych gorszej odpowiedzi na leczenie. Reakcję na leczenie oceniano stosując punktację Symptom Checklist-20 (remisja ≤6 punktów).

Do badania włączono 601 pacjentów, spośród których 482 ukończyło 6 miesięczną obserwację. Z tej ostatniej grupy 46% pacjentów sklasyfikowano jako nie reagujących na leczenie (non-responders), a u 32% remisja była częściowa (partial responders). Odsetek pacjentów z pełną remisją (23%) był niższy niż w meta-analizie randomizowanych badań klinicznych (35%).

Do istotnych czynników predykcyjnych słabszej odpowiedzi na leki zaliczono: gorsze poczucie jakości życia mierzone kwestionariuszem SF-36, podeszły wiek, gorsze fizyczne funkcjonowanie i obniżenie napędu do działania.

Jak sugerują autorzy, być może część pacjentów z grupy non-responders i partial responders wymagała bardziej agresywnego schematu leczenia lub zmiany leku. Zdaniem autorów należy położyć duży nacisk na wprowadzanie nowych schematów leczenia depresji w praktyce lekarzy pierwszego kontaktu.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2004-06-14

 

Dodaj komentarz